ویرگول
ورودثبت نام
مهدی مهدی زاده / قوے سیاه
مهدی مهدی زاده / قوے سیاهمی‌نویسم، از تمام آنچه در من ریشه دواند و هرگز به زبان نیامد. ارتباط =09963872989
مهدی مهدی زاده / قوے سیاه
مهدی مهدی زاده / قوے سیاه
خواندن ۵ دقیقه·۱ ماه پیش

پروتکل«پارت2»

دستگیره آرام‌آرام پایین آمد و در باز شد. انتظار داشتم چیزی به سمتم هجوم بیاورد، اما هیچ اتفاقی نیفتاد.

به سمت اتاق رفتم.

اتاق کوچک‌تر از چیزی بود که تصور می‌کردم. کمدی فلزی کنار دیوار قرار داشت و چند وسیله‌ی پراکنده روی زمین دیده می‌شد.

با احتیاط جلو رفتم و نگاهی به گوشه‌های اتاق انداختم. خبری از کسی نبود.

با خودم فکر کردم شاید آن صداها فقط توهمی ناشی از سردرد و گیجی‌ام بوده‌اند.

خواستم برگردم که چیزی در گوشه‌ی چشمم حرکت کرد.

سایه‌ای روی دیوار افتاد.

برای لحظه‌ای کوتاه خشکم زد. سایه از جایی آمده بود که چند ثانیه پیش خالی به نظر می‌رسید.

همین که سرم را چرخاندم، مردی با سرعتی باورنکردنی از دل تاریکی به سمتم هجوم آورد. همه‌چیز آن‌قدر ناگهانی اتفاق افتاد که حتی فرصت نکردم دست‌هایم را بالا بیاورم. برخوردش مرا از روی ویلچر به عقب پرتاب کرد. سرم محکم به زمین خورد و درد تیزی در پهلویم پیچید.

هنوز فرصت نکرده بودم نفسم را بیرون بدهم که مرد خودش را روی من انداخت و هر دو دستش را دور گلویم حلقه کرد.

سعی کردم دست‌هایش را کنار بزنم، اما انگار هیچ درکی از درد یا خستگی نداشت. پاهایم بی‌اختیار روی زمین کشیده می‌شدند و هرچه بیشتر تقلا می‌کردم، هوای کمتری به ریه‌هایم می‌رسید.

دستم را روی زمین کشیدم تا شاید بتوانم وسیله‌ای برای دفاع از خودم پیدا کنم.

در همین حین، چیزی سرد و فلزی زیر انگشتانم قرار گرفت.

چاقو بود.

انگشتانم را دور دسته‌اش بستم. مرد متوجه حرکتم نشد. تمام نیروی بدنش را روی گلویم انداخته بود و فشار دست‌هایش هر لحظه بیشتر می‌شد.

سعی کردم چاقو را بالا بیاورم، اما دستم می‌لرزید. فاصله‌مان کم بود و نمی‌توانستم درست حرکت کنم. مرد سرش را پایین آورد و فشار انگشتانش چنان شدید شد که برای لحظه‌ای همه‌چیز در برابرم سیاه شد.

با آخرین توانی که داشتم، دستم را بالا بردم.

ضربه‌ای زدم.

فریاد مرد در اتاق پیچید.

دست‌هایش از دور گلویم کنار رفتند و خودش را عقب کشید. چاقو به چشم چپش اصابت کرده بود. دستش را روی صورتش گذاشت و روی زمین افتاد. صدای ناله‌هایش در فضای اتاق می‌پیچید.

سرفه‌کنان به پهلو غلتیدم و هوا را به درون ریه‌هایم کشیدم. گلویم می‌سوخت و هر بار که نفس می‌کشیدم، درد تا سینه‌ام پایین می‌رفت.

چند لحظه فقط تلاش کردم نفس بکشم.

بعد صدای حرکت مرد را شنیدم.

با وجود زخمش، خودش را به‌سختی روی دست‌هایش بالا کشید و به طرفم برگشت. خون از میان انگشتانش جاری بود. دست دیگرش را به زمین تکیه داد و تلاش کرد خودش را به من برساند.

نگاهش به چاقو افتاد.

بعد به من خیره شد.

کمی عقب کشیدم تا اینکه پشتم به پایه‌ی میز برخورد کرد. مرد با لحنی غضب‌آلود فریاد زد:

«همه‌چیز تقصیر توئه! تو زندگی‌مو سیاه کردی!»

سپس با تمام توان به طرفم خیز برداشت.

این بار منتظر نماندم.

دستم را بالا آوردم و ضربه‌ای به سینه‌اش زدم.

مرد از حرکت ایستاد.

برای لحظه‌ای نگاهم کرد. بعد بدنش سنگین شد و روی زمین افتاد.

اتاق در سکوت فرو رفت.

چاقو از دستم رها شد و روی سرامیک افتاد.

به مرد خیره ماندم.

منتظر بودم دوباره تکان بخورد، دستش را بالا بیاورد یا ناگهان از جایش بلند شود، اما هیچ اتفاقی نیفتاد.

نفس‌هایم بریده‌بریده بود. دستم می‌لرزید و گلویم آن‌قدر درد می‌کرد که حتی بلعیدن آب دهانم هم دشوار بود.

من یک نفر را کشته بودم.

این جمله بارها در ذهنم تکرار شد، اما هر بار بیگانه‌تر به نظر می‌رسید. نمی‌دانستم آن مرد چه کسی بود، چرا به من حمله کرده بود یا اصلاً چرا در آن بیمارستان حضور داشت. فقط می‌دانستم اگر چاقو را پیدا نمی‌کردم، حالا من بودم که روی زمین افتاده بودم.

با تکیه به لبه‌ی میز، به‌سختی خودم را بالا کشیدم و روی ویلچر نشستم. تمام بدنم درد می‌کرد.

آن‌وقت متوجه چیزی شدم.

گردن‌بندی از زیر لباس مرد بیرون افتاده بود.

نمی‌دانم چرا، اما نگاهم روی آن ثابت ماند. خم شدم و با دست‌های لرزان گردن‌بند را برداشتم.

داخل قاب، عکس دختری جوان بود.

دختری با موهای بلوند که آن‌ها را پشت گوشش زده بود و سرش را کمی به سمت راست خم کرده بود.

قاب را برگرداندم.

پشت آن، نوشته‌ی کوچکی حک شده بود:

«بابا، دوستت دارم.»

انگشت شستم را روی نوشته کشیدم.

ناگهان اتاق سردتر به نظر رسید.

تا آن لحظه، سعی کرده بودم مرد روی زمین را چیزی جز یک تهدید نبینم؛ کسی که باید متوقفش می‌کردم تا خودم زنده بمانم.

اما حالا، با دیدن آن عکس، دیگر نمی‌توانستم به همین سادگی از کنارش بگذرم.

با خودم گفتم:

«چی کار کردی، ویکتور؟»

شاید آن دختر هنوز منتظر برگشتن پدرش بود.

نمی‌دانستم چه جوابی بدهم. فقط زیر لب گفتم:

«مجبور بودم...»

نمی‌دانستم این جمله را برای چه کسی گفتم. برای خودم؟ برای مردی که دیگر نمی‌توانست جوابم را بدهد؟ یا برای دختری که حتی اسمش را هم نمی‌دانستم؟

گردن‌بند را روی میز گذاشتم و نگاهم را از عکس گرفتم.

نمی‌توانستم همان‌جا بمانم.

به‌سختی خودم را به کمد فلزی کنار دیوار رساندم. در کمد با صدای بلندی باز شد. چند بسته باند، گاز استریل و بطری‌های کوچک محلول ضدعفونی‌کننده داخلش بود.

یکی از بسته‌ها را برداشتم و روی زخم دستم که هنگام درگیری خراشیده شده بود، بستم. بسته‌ی دیگری را روی قسمتی از پهلویم گذاشتم و آن را با باند محکم کردم.

وقتی کارم تمام شد، چند لحظه به پشتی ویلچر تکیه دادم و چشم‌هایم را بستم.

صدای ناله‌های مرد همچنان در گوشم تکرار می‌شد. پرسش‌هایی در ذهنم ریشه دوانده بودند.

او که بود؟ دنبال چه چیزی می‌گشت؟ چرا مرا مقصر می‌دانست؟

به خودم اجازه ندادم بیشتر از این آنجا بمانم.

چند وسیله‌ی قابل‌استفاده برداشتم؛ چراغ‌قوه‌ای کوچک، یک میله‌ی فلزی کوتاه و بسته‌ی دیگری از باند. چاقو را هم از روی زمین برداشتم و در جیب شلوارم گذاشتم.

نمی‌دانستم چه چیزی در راهروها انتظارم را می‌کشید، اما دیگر قصد نداشتم با دست خالی با آن روبه‌رو شوم.

پیش از خروج، یک بار دیگر به مرد نگاه کردم.

گردن‌بند هنوز روی میز بود.

با خودم گفتم:

«بذار برش دارم. شاید بعداً به دردم بخوره.»

پس از کمی تردید، زنجیر را برداشتم و در جیبم گذاشتم.

از اتاق بیرون رفتم و به مسیرم ادامه دادم.

همین‌طور که اطرافم را زیر نظر داشتم، تابلوی پذیرش بیمارستان توجهم را جلب کرد.

به سمت پیشخوان رفتم تا از تلفن آنجا استفاده کنم.

گوشی را برداشتم و لحظه‌ای به آن خیره ماندم. باید با یکی از نزدیکانم تماس می‌گرفتم. تنها کسی که به ذهنم رسید، همسرم، لیزا، بود.

شماره‌اش را گرفتم.

گوشی را کنار گوشم گذاشتم و منتظر ماندم.

اما...

داستانرمانعلمی تخیلیروانشناسینویسندگی
۶
۰
مهدی مهدی زاده / قوے سیاه
مهدی مهدی زاده / قوے سیاه
می‌نویسم، از تمام آنچه در من ریشه دواند و هرگز به زبان نیامد. ارتباط =09963872989
شاید از این پست‌ها خوشتان بیاید