
تابستان، همانند یک مهمان پرشور و پرحرف، کمکم وسایلش را جمع میکند تا راه بیفتد. هنوز هم گاهی از پنجره سرک میکشد، یک روزِ گرم و طلایی را برایمان به ارمغان میآورد، انگار که بگوید "من هنوز اینجا هستم!" اما دیگر آن تب وتاب همیشگی را ندارد. نفس هایش، که همان بادهای داغ بودند، حالا آرام تر و خنک تر شدهاند.
بوی پاییز، بوی دیگریست. بوی خاک تازه است که با اولین قطرات باران از خواب بیدار میشود. بوی کتابهای قدیمی است که از قفسه درمی آوریم تا در کنار صدای موسیقی باران، ورقشان بزنیم. شبها دیگر نیازی به پنکه نیست؛ پتو را کمی بالاتر میکشیم و در آغوش خنکای شب آرام میگیریم.
طبیعت هم در حال تغییر چهره است. درختان، مانند هنرمندی که از یک رنگ به رنگی دیگر علاقهمند شده، کم کم لباس طلایی و نارنجی و قرمز به تن میکنند. هر بادی که میوزد، گروهی از این برگهای رنگارنگ را به رقص درمیآورد و آنها را بر روی زمین میریزد تا فرشی برای راه رفتن ما باشد. صدای خش خش برگها زیر پا، نوایی است که فقط در این فصل میشنوی؛ نغمهای از جنس گذرا بودن و زیبایی.
پاییز برای من، یادآور یک فنجان چای داغ است که دودش با بخار نفس هایمان در هوای سرد صبحگاهی یکی میشود. یادآور دورهمگی های صمیمی تر است، چون فرصتِ بودن در کنار عزیزان، در فضای گرم خانه، لذتی دیگر دارد.
پس چه خوب است که دست از حسرتِ رفتن تابستان برداریم و در آغوشِ پاییز بازش کنیم. بیایید با اولین بارانش قدم بزنیم و خیس شویم. بیایید قهوهی داغمان را در تراسِ خنک بخوریم و شاهد رقصِ برگها باشیم.