ویرگول
ورودثبت نام
مهدی مهدی زاده / قوے سیاه
مهدی مهدی زاده / قوے سیاهمی‌نویسم، از تمام آنچه در من ریشه دواند و هرگز به زبان نیامد. ارتباط =09963872989
مهدی مهدی زاده / قوے سیاه
مهدی مهدی زاده / قوے سیاه
خواندن ۴ دقیقه·۴ ماه پیش

مارپیچ پول«پارت آخر»

تا این که یک روز، وقتی در گوشه ای از یک کافه نشسته بودم و بی هدف قهوه ام را هم می زدم، گوشی ام زنگ خورد.

شماره ناشناس بود.

گوشی را برداشتم و جواب دادم.

«بله؟»

صدایی که از آن طرف خط شنیدم، خون را در رگ هایم منجمد کرد.

مادرم بود.

با گریه و نفس های بریده گفت:

«پسرم... به دادم برس... کمکم کن...»

رنگ از صورتم پرید. بی اختیار از جا بلند شدم.

«مامان؟ چی شده؟ کجایی؟ چه اتفاقی افتاده؟»

صدایش ناگهان قطع شد.

چند ثانیه بعد، صدای بورن جای آن را گرفت .

با همان لحن آرام و زهرآلود گفت:

«سلام بچه جون. جا خوردی، نه؟ بهت گفته بودم با من درنیفت.»

دندان هایم را روی هم فشار دادم.

«اگه یه تار مو از سر مادرم کم بشه...»

اجازه نداد حرفم تمام شود.

«تو توی موقعیتی نیستی که برای من خط و نشون بکشی. خوب گوش کن، چون فقط یک بار می گم. نسخه اصلی فیلمی که ازم گرفتی رو برمی داری و میاری همون جایی که می گم. اگه بخوای زرنگ بازی دربیاری، دیگه مادرت رو زنده نمی بینی.»

بدون لحظه ای مکث گفتم:

«باشه باشه... تا یک ساعت دیگه اونجام.»

تماس قطع شد.

با عجله خودم را به خانه رساندم. سنگ را از داخل گلدان برداشتم و در جیبم گذاشتم. نمی دانستم قرار است چه اتفاقی بیفتد، اما حس می کردم این بار بیشتر از همیشه به آن احتیاج دارم.

با تمام سرعت به محل قرار رفتم.

به محض رسیدن، مادرم را دیدم.

دست هایش را بسته بودند. صورتش از ترس رنگ نداشت و اشک گونه هایش را خیس کرده بود.

قلبم آن قدر محکم می زد که انگار می خواست سینه ام را بشکافد.

رو به بورن کردم و گفتم:

«اینم فیلم. حالا مادرم رو آزاد کن.»

بورن با خونسردی دستش را دراز کرد.

«اول فیلم.»

گفتم:

«از کجا معلوم بعدش زیر قولت نزنی؟»

لبخند محوی زد.

«قول می دم بعد از گرفتن فیلم، کاری باهاش نداشته باشم.»

می دانستم دروغ می گوید.

می دانستم آدمی مثل بورن به هیچ قولی وفادار نیست.

اما مادرم آنجا ایستاده بود. دست بسته، ترسیده و بی دفاع.

آن لحظه دیگر عقل تصمیم نمی گرفت. فقط یک پسر بودم که می خواست مادرش را زنده از آن جهنم بیرون بیاورد.

به ناچار فیلم را به او دادم.

بورن نگاهی به آن انداخت، بعد با لبخندی پیروزمندانه گفت:

«شنیدی می گن هیچ وقت با دم شیر بازی نکن؟ تو دقیقاً همین اشتباه رو کردی. سزای کسی که پاشو بیشتر از گلیمش دراز کنه همینه.»

بعد بدون کوچک ترین تردیدی سرش را به سمت یکی از افرادش چرخاند.

«کارش رو تموم کن.»

مرد اسلحه اش را بالا آورد.

فریاد زدم:

«نه...!»

به سمت مادرم دویدم.

اما دیر شده بود.

صدای گلوله سکوت اطراف را درید.

همه چیز برای چند ثانیه از حرکت ایستاد.

نه صدایی می شنیدم، نه چیزی می دیدم.

فقط بدن مادرم بود که آرام روی زمین افتاد.

پاهایم دیگر توان نگه داشتنم را نداشتند.

روی زانو افتادم.

بورن حتی یک بار هم پشت سرش را نگاه نکرد.

همراه افرادش سوار ماشین شدند و رفتند؛ انگار نه انگار که چند ثانیه قبل، تمام دنیای یک انسان را نابود کرده اند.

وقتی صدای ماشین هایشان در دوردست گم شد، خودم را به مادرم رساندم.

سرش را روی زانوهایم گذاشتم.

دست های لرزانم را روی صورتش کشیدم.

«مامان...»

جوابی نیامد.

«مامان... خواهش می کنم... چشماتو باز کن...»

اما سکوت، تنها پاسخی بود که شنیدم.

اشک بی امان از صورتم سرازیر بود.

زیر لب فقط یک جمله را تکرار می کردم:

«همش تقصیر منه... همش تقصیر منه...»

اگر دنبال انتقام نمی رفتم...

اگر اسیر وسوسه قدرت نمی شدم...

اگر اجازه نمی دادم نفرت افسار زندگیم را به دست بگیرد...

مادرم هنوز زنده بود.

در میان آن همه درد، ناگهان چیزی را به یاد آوردم.

سنگ.

با دستی لرزان آن را از جیبم بیرون آوردم.

دیگر خبری از آن درخشش خیره کننده نبود. انگار همراه با انسانیت من، بخشی از جان خودش را هم از دست داده بود.

با آخرین امیدی که در دلم باقی مانده بود، آن را در مشت فشردم و گفتم:

«زمان را به عقب برگردون... به قبل از این که مادرم کشته شود...»

می دانستم اگر این آرزو برآورده شود، دیگر از ثروت، قدرت و تمام چیزهایی که به دست آورده بودم خبری نخواهد بود.

اما دیگر هیچ کدامشان ارزشی نداشتند.

من فقط مادرم را می خواستم.

نور سنگ همه جا را فرا گرفت.

دنیا دور سرم چرخید.

زمان، آرام آرام عقب رفت.

وقتی دوباره چشم باز کردم، همه چیز به حالت قبل برگشته بود.

این اتفاقات درس بزرگی به من دادند.

فهمیدم بعضی چیزها را نمی شود با پول خرید.

پول می تواند خانه، ماشین، قدرت و احترام ظاهری برایت بخرد، اما نمی تواند یک آغوش از دست رفته را برگرداند.

قدرت، چشم هایم را بسته و ثروت، صدای وجدانم را خاموش کرده بود.

از تصمیمی که گرفتم پشیمان نیستم.

اگر قرار باشد دوباره بین تمام ثروت دنیا و خانواده یکی را انتخاب کنم، قطعاً و یقیناً دومی را انتخاب خواهم کرد.

رمانداستاننویسندگیجناییثروت
۳۷
۸
مهدی مهدی زاده / قوے سیاه
مهدی مهدی زاده / قوے سیاه
می‌نویسم، از تمام آنچه در من ریشه دواند و هرگز به زبان نیامد. ارتباط =09963872989
شاید از این پست‌ها خوشتان بیاید