ساعت نزدیک نه شب بود.
نور سرد گوشی روی صورتم افتاده بود و انگشتم بی‌هدف صفحه را بالا و پایین می‌کرد؛ انگار میان آن همه تصویر و نوشته، چیزی گمشده بود که خودم هم نمی‌دانستم چیست.
از آن شب‌هایی بود که آدم نه حوصله حرف زدن داشت، نه حوصله سکوت. فقط دلش می‌خواست چیزی جلوی چشمش باشد تا مجبور نباشد به چیزهای دیگری فکر کند.
صدای مادرم از آشپزخانه آمد:
«بیا شام بخوریم.»
جوابی ندادم.
چند لحظه بعد دوباره صدایش را شنیدم:
«پسرم، شام حاضره.»
گفتم:
«نمی‌خوام.»
صدای بشقاب‌ها و برخورد آرام قاشق و چنگال با ظرف‌ها از آشپزخانه می‌آمد. بوی غذا در فضای خانه پیچیده بود .
چند لحظه بعد، در اتاق باز شد.
مادرم وارد شد.
«چرا نمیای شام بخوری؟»
نگاهم هنوز به گوشی بود.
«میل ندارم.»
کمی جلوتر آمد.
«از ظهر چیزی نخوردی.»
«گرسنه نیستم.»
«بیا چند لقمه بخور. این‌طوری مریض می‌شی.»
گوشی را روی تخت گذاشتم.
«مامان، نمی‌خوام.»
«با شکم خالی نمی‌شه که، پسرم.»
با عصبانیت جواب دادم
«بابا بسه دیگه! من که بچه نیستم. این‌قدر بهم گیر نده. خودم می‌دونم چی به ضررمه، چی نیست.»
لحنم تندتر از چیزی بود که قصدش را داشتم.
مادرم ساکت ماند.
نه عصبانی شد، نه جوابم را داد.
فقط چند ثانیه نگاهم کرد.
بعد نگاهش روی گوشی افتاد؛ همان چیزی که چند دقیقه قبل تمام حواسم را از او گرفته بود.
لبخند کم‌رنگی زد و گفت:
«باشه پسرم. هر طور راحتی.»
در را آرام بست.
چند ثانیه به در خیره ماندم.
سکوت، آرام و سنگین، میان دیوارهای اتاق پخش شده بود.
صدایی درونم گفت:
بلند شو. برو دنبالش. از او عذرخواهی کن.
اما صفحه گوشی دوباره روشن شد و اعلان آن مانع از رفتنم شد.
و آن فکر، مثل بسیاری از فکرهای کوچک دیگری که آدم در طول زندگی به بهانه «بعداً» کنار می‌گذارد، همان‌جا دفن شد.
صبح، کمی دیر از خواب بیدار شدم.
با عجله لباس پوشیدم و خودم را برای رفتن به دانشگاه آماده کردم.
مادرم صبحانه آماده کرده بود.
پدرم مشغول آماده شدن بود و خواهرم با عجله دنبال کیفش می‌گشت.
مادرم موقع رفتنم چیزی گفت اما متوجه آن نشدم.
سرم آن‌قدر شلوغ بود که فقط به ساعت نگاه می‌کردم و به دیر رسیدن به کلاس فکر می‌کردم.
در را بستم و رفتم.
آخرین تصویری که از مادرم در ذهنم ماند، زنی بود که وسط آشپزخانه ایستاده بود و نور صبح از پشت سرش روی شانه‌هایش می‌ریخت.
ظهر بعد از کلاس
وقتی قدم به خیابان گذاشتم، آسمان یک‌دست خاکستری بود. چند قطره باران روی صورتم نشست.
در راه برگشت، گوشی‌ام زنگ خورد.
خواهرم بود.
جواب دادم.
«جانم؟»
آن طرف خط سکوت بود.
سکوتی که از هر صدایی بلندتر بود.
گفتم:
«الو؟»
«کجایی؟»
«تو راهم. چی شده؟»
دوباره سکوت کرد.
انگار داشت کلمات را از میان بغضش بیرون می‌کشید.
«داداش...»
قلبم فرو ریخت.
«چی شده؟»
چند ثانیه طول کشید تا بالاخره گفت:
«مامان...»
«مامان چی؟»
صدایش لرزید.
«مامان سکته کرده... تا... تا رسوندنش بیمارستان...»
بقیه حرفش در گریه گم شد.
گوشی از دستم افتاد.
سر درد عجیبی به سراغم آمد. همه چیز برایم تیره و تار شده بود.
ماشین‌ها از کنارم عبور می‌کردند.
مردی آن طرف خیابان با دوستش حرف می‌زد و می‌خندید.
زنی دست کودکش را گرفته بود و از مدرسه به سمت خانه می‌رفت.
مغازه‌ها باز بودند.
آدم‌ها راه می‌رفتند.
زندگی، بی‌رحمانه به راه خودش ادامه می‌داد.
انگار دنیا هیچ علاقه‌ای نداشت بداند برای من،چند ثانیه پیش، همه‌چیز تمام شده است.
و شاید همین بی‌اعتنایی دنیا، بیشتر از خود خبر آزارم می‌داد.
از آن روز به بعد، دیگر نتوانستم خانه را مثل قبل ببینم.
دیوارها همان دیوارها بودند.
میز همان میز بود.
اما چیزی از خانه رفته بود که نمی‌شد خریدش، تعمیرش کرد یا جای خالی‌اش را با چیز دیگری پر کرد.
وآن حضور مادرم بود.
ماه‌ها گذشت.
غم رفتنه او ذره ای کم نشده بود.
انگار بعضی نبودن‌ها با گذشت زمان کوچک نمی‌شوند.
فقط آدم یاد می‌گیرد چطور آن‌ها را با خودش حمل کند.
بعضی وقتها خوابش را می دیدم
گاهی قاب عکسش را برمی داشتم و دقایقی صحبت می کردم.
یک شب که در اتاق بودم و داشتم آسمان و ستاره ها رو تماشا می کردم ، ناگهان صدایی آشنا از پشت سرم آمد
خون در رگ هایم منجمد شده بود.
آرام برگشتم.
مادرم آنجا ایستاده بود.
لبخند زد و گفت:
«سلام عزیزم. حالت خوبه؟»
چشم‌هایم پر از اشک شد.
لب‌هایم لرزید.
«مامان... ببخشید.»
نگاهم کرد.
«برای چی؟»
با بغض گفتم:
«برای اون شب. من خیلی تند رفتم. نباید اون‌طوری باهات حرف می‌زدم.»
لبخندی زد.
دستش را روی صورتم گذاشت.
همان دست‌های گرم و آشنایی که سال‌ها پناه من بودند.
گفت:
«اشکال نداره. فدای سرت.»
گریه‌ام شدت گرفت.
«منو می‌بخشی؟»
دستش را روی موهایم کشید.
«معلومه که می‌بخشمت. این چه حرفیه؟ فقط دیگه گریه نکن .
تو که نمی‌خوای مامانت ناراحت بشه، می‌خوای؟»
نگاهم به ساعت افتاد.
نه شب بود.
همان ساعتی که مادرم همیشه شام را می‌آورد.
چشم‌هایم را بستم.
فقط برای چند ثانیه.
وقتی دوباره بازشان کردم، اتاق خالی بود.
مادرم رفته بود.
هنوز غرق افکارم بودم که صدای خواهرم مرا از آن حال و هوا بیرون آورد.
به سمتش رفتم.
بعد از مدت ها آرامش مهمان قلبم شد
آن شب فهمیدم لحظه ها را باید در لحظه زندگی کرد. شاید دیگر فرصتی برای برگشت وجود نداشته باشد
