صدای دستگاه‌ها لحظه‌ای قطع نمی‌شد. عرق از کنار شقیقه‌هایش پایین می‌آمد و روی یقه پیراهنش می‌نشست. کمرش درد می‌کرد و انگشت‌هایش بعد از ساعت‌ها کار، دیگر مثل صبح فرمان نمی‌بردند.
نگاهی به ساعت دیواری انداخت. هنوز چند ساعت تا پایان شیفت مانده بود.
روی صندلی کنار دستگاه نشست. فقط می‌خواست چند دقیقه استراحت کند.
پلک‌های سنگینش روی هم افتادند.
نمی‌دانست چند دقیقه گذشته بود که دستی روی شانه‌اش نشست.
« آقای طاهری اینجا جای خوابه؟»
با وحشت چشم باز کرد. رئیس بالای سرش ایستاده بود و با اخم نگاهش می‌کرد.
«پول می‌گیری که کار کنی، نه اینکه بشینی و چرت بزنی! اگه قراره این‌طوری کار کنی، از فردا لازم نیست بیای.»
خواست چیزی بگوید، اما صدایی در سرش پیچید.
«جوابشو بده! فکر کرده کیه؟»
لب‌هایش کمی از هم باز شدند.
«من...»
صدای دیگری میان حرفش پرید.
«من چی؟ بگو دو ماهه حقوقت رو نگرفتی! بگو از صبح مثل چی داری کار می کنی و حتی فرصت نکردی یه لقمه غذا بخوری!»
دست‌هایش را روی زانوهایش فشار داد.
نه، نمی‌تونم.
«چرا نمی‌تونی؟ از چی می‌ترسی؟»
از اینکه اخراجم کنه.
«بذار بکنه! مگه می‌تونی تا آخر عمرت این‌طوری زندگی کنی؟»
ساکت شو.
«بابا این پول حقته! باید باهات درست رفتار کنن!»
گفتم ساکت شو!
«پس چرا چیزی نمی‌گی؟ چرا همیشه سرت رو می‌اندازی پایین؟»
صدای دستگاه‌ها دورتر شد. انگار کسی ولوم دنیا را پایین آورده بود و صدای ذهنش را تا آخر بالا برده بود.
دندان‌هایش را روی هم فشرد.
فکر کردین خودم نمی دونم؟ من زورم به این پولدارا نمی‌رسه .
نگاهش به دست‌های زبر و ترک‌خورده‌اش افتاد.
اگه اخراجم کنه، چقدر طول می‌کشه کار پیدا کنم؟ اجاره خونه رو چه جوری بدم؟ خرج خونواده‌ام رو از کجا بیارم؟ شما که فقط حرف می‌زنید، فردا قراره کدومتون جوابشون رو بده؟
برای چند لحظه، صداها خاموش شدند.
رئیس که انگار اصلاً متوجه آشوب درون او نبود، ادامه داد:
«این آخرین باره بهت تذکر می‌دم. یه اشتباه دیگه ازت سر بزنه، اخراجی. نیرویی که خواب باشه به درد من نمی‌خوره؟»
نگاهش را از دست‌هایش گرفت و به رئیس خیره شد.
چیزی درونش می‌خواست فریاد بکشد. می‌خواست بگوید آدمی که دو ماه حقوقش را واریز نکرده حق ندارد این طور صحبت کند.
می‌خواست بگوید خسته است، گرسنه است و دیگر توانش را ندارد.
اما تنها چیزی که گفت این بود:
«ببخشید. دیگه تکرار نمی‌شه.»
رئیس پاسخ داد: امیدوارم همین طور باشه.
صدای دستگاه‌ها دوباره به گوشش برگشت. سرش را پایین انداخت و به سمت دستگاه رفت. دستش را روی کلید روشن کردن گذاشت.
یکی از صداها آرام گفت:
«ای ترسو بزدل.»
چشم‌هایش را بست.
این بار جوابی نداد. دستگاه را روشن کرد و به بُرش صفحات مشغول شد.
مثل همیشه.
پ . ن: این داستان با محدودیت کلمه نوشته شده
