یه چیزی رو قبل از شروع بگم
این داستان با محدودیت کلمه « و » نوشته شده.😅
مردی در سلولی تاریک به هوش آمد.
چند لحظه همان‌جا ماند. نمی‌دانست کجاست. نمی‌دانست چطور به آنجا رسیده. حتی چیز زیادی از گذشته‌اش به یاد نمی‌آورد.
آرام از جا بلند شد.
نگاهی به اطراف انداخت.
یک تخت آهنی گوشه سلول بود. یک صندلی قدیمی کنار دیوار قرار داشت. چراغ کوچکی از سقف آویزان بود.
روبه‌رویش دری آهنی دیده می‌شد.
مرد به سمت در رفت.
دستش را روی دستگیره گذاشت.
در همان لحظه صدایی در سرش پیچید:
«نباید بیرون بروی. ممکن است اتفاق بدی بیفتد.»
مرد دستش را عقب کشید.
چند لحظه به در خیره ماند.
ترس عجیبی تمام وجودش را گرفت.
شاید صدا درست می‌گفت.
شاید بیرون چیزی در انتظارش بود.
شاید باز کردن در، آخرین اشتباه زندگی‌اش می‌شد.
مرد به سمت تخت برگشت.
آن روز گذشت.
روز بعد دوباره به سراغ در رفت.
دستش را روی دستگیره گذاشت.
صدا دوباره آمد:
«بیرون نرو.»
این بار ترس بیشتر بود.
مرد عقب رفت.
روزها یکی پس از دیگری گذشتند.
هر روز به در نزدیک می‌شد. هر روز همان صدا در ذهنش می‌پیچید. هر روز ترس مانعش می‌شد.
کم‌کم به سلول عادت کرد.
دیگر حتی به بیرون فکر نمی‌کرد.
یک روز صدای باز شدن در را شنید.
مرد با تعجب سرش را بلند کرد.
پیرمردی وارد سلول شد.
مرد چند قدم عقب رفت.
با حیرت پرسید:
«تو چطوری وارد شدی؟»
پیرمرد لبخند زد.
«در از اول باز بود.»
مرد به در نگاه کرد.
با ناباوری گفت:
«باز بود؟»
پیرمرد سرش را به نشانه تایید تکان داد.
چند لحظه سکوت کرد.
بعد پرسید:
«دلیل اومدنت به اینجا چیه؟»
پیرمرد روی صندلی نشست.
«اومدم کمکت کنم بری بیرون.»
مرد سرش را پایین انداخت.
«من نمی‌تونم.»
«چرا؟»
«می‌ترسم.»
پیرمرد کمی جلو آمد.
«از چی می‌ترسی؟»
مرد به در نگاه کرد.
«یک صدایی تو ذهنم می‌گه بیرون نرم. می‌گه اتفاق بدی برات میفته.»
پیرمرد لبخندی تلخ زد.
چند لحظه به زمین خیره ماند.
بعد گفت:
«درکت می کنم
من هم مثل تو فکر می‌کردم.»
مرد سرش را بلند کرد.
پیرمرد ادامه داد:
«من هم مدت‌ها تصور می‌کردم اون صدا واقعیه. فکر می‌کردم بیرون چیزی در انتظارمه. چیزی که قراره به من آسیب بزنه.»
مکثی کرد.
«اما یک روز از خودم پرسیدم چرا باید این‌قدر به فکرهای منفی فضا بدم؟
از کجا معلوم چیزهای خوبی بیرون منتظرم نباشند؟ از کجا معلوم زندگی چیزی بهتر از این سلول برایم نداشته باشه؟»
پیرمرد از جا بلند شد.
«همون روز تصمیم گرفتم در را باز کنم.»
مرد پرسید:
«بعد چه شد؟»
پیرمرد گفت:
«هیچ اتفاق بدی نیفتاد.»
لبخند زد.
«فقط فهمیدم تمام این سال‌ها، خودم زندانبان خودم بودم.»
مرد چیزی نگفت.
پیرمرد دستش را روی شانه او گذاشت.
«بعضی زندان‌ها زندانبان ندارند. زندانی کافیه.»
پیرمرد از سلول بیرون رفت.
مرد مدت زیادی به در نگاه کرد.
صدای درون ذهنش دوباره بلند شد:
«نرو.»
این بار مرد چشم‌هایش را بست.
به تمام روزهایی فکر کرد که در آن سلول گذرانده بود.
به تمام فرصت‌هایی که از ترس از دست داده بود.
به تمام لحظه‌هایی که حتی فرصت امتحان کردن را هم به خودش نداده بود.
چشمانش را باز کرد.
تصمیمش را گرفته بود.
به سمت در رفت.
یک قدم.
بعد قدمی دیگر.
پاهایش می‌لرزید.
تمام بدنش می‌خواست برگردد.
صدای درون ذهنش بلندتر شد:
«اتفاق بدی تو راهه نرو.»
مرد دستش را روی دستگیره گذاشت.
این بار عقب نکشید.
نفس عمیقی کشید.
دل را به دریا زد.
دستگیره را پایین کشید.
در باز شد.
نور راهرو به صورتش خورد.
مرد چند لحظه همان‌جا ایستاد.
بعد پشت سرش را نگاه کرد.
پیرمرد دیگر آنجا نبود.
سلول خالی بود.
خیلی تعجب کرد.
به مسیر خود ادامه داد.
از راهرو گذشت.
از در بزرگ آهنی عبور کرد.
برای نخستین بار آسمان را دید.
باد صورتش را لمس کرد.
لحظه ای ایستاد.
نفس عمیقی کشید.
حس سبکی عجیبی داشت.
سال‌ها در جایی زندگی کرده بود که درش از ابتدا باز بود.
تمام آن مدت فقط یک چیز مانع رفتنش شده بود.
ترس.
مرد به آسمان نگاه کرد.
لبخند زد.
حالا فهمیده بود آزادی همیشه پشت دیوارها پنهان نیست.
گاهی آزادی درست پشت همان دری ایستاده که از ترس بازش نمی‌کنیم.
