با قدم‌هایی استوار به سمت من می‌آمد.
در چهره‌اش ذره‌ای محبت نبود؛ یا اگر بود، من قادر به دیدنش نبودم.
باد سردی می‌وزید و شاخه‌ها را به لرزه می‌انداخت. صدای قدم‌هایش هر لحظه نزدیک‌تر می‌شد.
می‌گویند هنگام جان دادن، تمام زندگی در پنج ثانیه از جلوی چشمانت می‌گذرد.
نمی‌دانم این جمله درباره من هم صدق می‌کند یا نه.
صبر کنید صبر کنید
برای این که بهتر متوجه شوید، باید به عقب برگردیم.
به روزی که وارد خانواده هندرسون شدم.
آقای جیمز مرا برای تولد نوه‌اش، لوکاس، کاشت.
او از همان ابتدا علاقه زیادی به من داشت.
هر روز با اسباب‌بازی‌هایش به سراغم می‌آمد. ساعت‌ها کنارم می‌نشست و بازی می‌کرد. ماشین‌های کوچکش را روی خاک حرکت می‌داد و برایشان جاده می‌ساخت.
گاهی هم به تنه‌ام تکیه می‌داد و به آسمان نگاه می‌کرد.
سال‌ها گذشت.
لوکاس بزرگ شد .
شاخه‌هایم بلندتر شدند و سایه‌ام گسترده تر.
روزی از روزهای تابستان با خودش کتابی آورد.
زیر سایه‌ام نشست.
صفحه‌هایش را یکی‌یکی ورق می‌زد. گاهی لبخند می‌زد و گاهی ابروهایش را در هم می‌کشید.
بعد از مدتی کتاب را بست و به من نگاه کرد.
و گفت:
«می‌دونی درخت، می‌گن وقتی آدم داره می‌میره، تمام زندگیش تو پنج ثانیه از جلوی چشمش رد می‌شه.واقعا چرا؟
اممم...... شاید واسه اینه که آدم قبل از رفتن یادش بیاد چی داشته.»
نمی‌دانستم در مورد چه چیزی صحبت می کرد.
اما حرفش را به خاطر سپردم.
---
زمان گذشت.
لوکاس کمتر به دیدنم می‌آمد.
اول، هر روز بود.
بعد شد چند روز یک‌بار.
بعد هفته‌ای یک‌بار.
بعد هر چند ماه.
او وارد دنیای آدم بزرگا شده بود و من را فراموش کرده بود.
من همان‌جا مانده بودم.
هر سال بزرگ‌تر می‌شدم.
اما درونم آرام‌آرام پیر می‌شد.
پوستم ترک برداشت.
وقتی بعد از دوره ای طولانی دیدمش، موهایش سفید شده بود.
چند لحظه کنارم ایستاد.
دستش را روی تنه‌ام گذاشت.
چیزی نگفت.
بعد رفت.
چند ماه بعد، چند مرد غریبه آمدند.
دور من می‌چرخیدند.
به شاخه‌هایم نگاه می‌کردند.
گاهی به زمین خیره می‌شدند و چیزی روی کاغذ می‌نوشتند.
نمی‌دانستم چه می‌خواهند.
لوکاس به محض دیدن آنها به سمتشان رفت.
با آنها صحبت کرد.
صدایش را نمی‌شنیدم، اما از حالت چهره‌اش می‌فهمیدم خوشحال نیست.
آنها بعد از مدتی رفتند.
لوکاس چند لحظه به من خیره شد.
آن روز برای اولین بار، ترس را در چشمانش دیدم.
---
چند هفته بعد آنها برگشتند.
این بار همراه خود وسایل بیشتری داشتند.
یکی از مردها نقشه‌ای در دست داشت.
آن را باز کرد و به زمین اشاره کرد.
لوکاس کنارشان ایستاده بود.
مرد گفت:
«جاده از این قسمت رد می‌شه.»
لوکاس به من نگاه کرد.
بعد گفت:
«مسیر رو عوض کنید.از یه طرف دیگه برید»
مرد سرش را تکان داد.
«متاسفم امکانش نیست.
این درخت باید قطع بشه.»
لوکاس جلو آمد.
«نه. این درخت برای من خیلی ارزش داره»
مرد دوباره گفت:
«چاره‌ای نیست.»
لوکاس دستش را روی تنه‌ام گذاشت.
همان‌طور که سال‌ها قبل، وقتی کودک بود، این کار را می‌کرد.
آرام گفت:
«این درخت رو پدربزرگم کاشته.خواهش می کنم این کار رو نکنید »
اما این بار کسی اهمیت نداد.
---
یکی از کارگران با وسیله ای با دندانه های تیز به سمت من آمد.
لوکاس و خانواده‌اش را از آن محل دور کردند.
هیچ‌کس کاری از دستش برنمی‌آمد.
همه اعضای خانواده با چشمانی خیس به من نگاه می‌کردند.
ظاهراً چیزی که لوکاس نام او را مردن می گذاشت داشت برای من اتفاق می افتاد.
کارگر آن وسیله عجیب ترسناک را روشن کرد.
صدای موتور در جنگل پیچد.
پرنده‌ها از شاخه‌هایم بلند شدند و به آسمان پر کشیدند
لوکاس فریاد می‌زد:
«اون اره لعنتی رو خاموش کن!»
اما صدای او با صدای غرش موتور و چوب در هم آمیخت شد و کارگر متوجه نشد.
همیشه با خود فکر می کردم که بر اثر سیل و طوفان و چیزهایی شبیه به این زندگی ام تمام می شود.
اما انگار هیچ چیز آن طور که ما دلمان می خواهد پیش نمی رود.
عجب دنیا بی رحمی .
نمی دانم چرا این کار را با من کردند. شاید به خاطر این است که محبتِ آدم‌ها، هرقدر هم راستین، در برابرِ چیزهایی که نامش را «ضرورت» می‌گذارند، دست‌وپا بسته می‌ماند.
