ویرگول
ورودثبت نام
مهدی مهدی زاده / قوے سیاه
مهدی مهدی زاده / قوے سیاهمی‌نویسم، از تمام آنچه در من ریشه دواند و هرگز به زبان نیامد. ارتباط =09963872989
مهدی مهدی زاده / قوے سیاه
مهدی مهدی زاده / قوے سیاه
خواندن ۵ دقیقه·۲ روز پیش

سفر به درون؛ از شرم و زخم‌های گذشته تا آشتی با خویشتن

نگاهی به گفت‌وگوی سروش صحت با دکتر مجتبی شکوری | قسمت چهل‌وششم پادکست اکنون

بعضی گفت‌وگوها صرفاً برای شنیدن چند تجربه یا آموختن اطلاعات تازه نیستند؛ گاهی فرصتی فراهم می‌کنند تا برای لحظاتی از هیاهوی زندگی فاصله بگیریم و به پرسش‌هایی فکر کنیم که شاید مدت‌هاست در گوشه‌ای از ذهنمان بی‌پاسخ مانده‌اند.

قسمت چهل‌وششم برنامه «اکنون» با حضور دکتر مجتبی شکوری و اجرای سروش صحت، از همین جنس گفت‌وگوهاست؛ گفت‌وگویی درباره انسان، تجربه‌های زیسته، زخم‌های گذشته، هویت و تلاش برای یافتن معنایی عمیق‌تر در زندگی.

در این قسمت، موضوعات مختلفی مطرح می‌شوند که در ظاهر شاید ارتباط مستقیمی با یکدیگر نداشته باشند، اما در نهایت به نقطه مشترکی می‌رسند: شناخت انسان از خودش و مواجهه صادقانه با آنچه در درونش می‌گذرد.

شرم؛ وقتی به جای رفتارمان، خودمان را محکوم می‌کنیم

یکی از موضوعات قابل تأمل این گفت‌وگو، مفهوم شرم و تأثیر آن بر تصویری است که از خودمان داریم.

تفاوت مهمی میان احساس گناه و شرم وجود دارد. احساس گناه معمولاً به رفتاری مشخص مربوط می‌شود؛ یعنی فرد از کاری که انجام داده ناراحت است. اما شرم می‌تواند عمیق‌تر عمل کند و تمام هویت انسان را زیر سؤال ببرد.

در چنین وضعیتی، فرد به جای اینکه بگوید «اشتباه کردم»، به این نتیجه می‌رسد که «من آدم اشتباهی هستم».

این تفاوت شاید در نگاه اول ساده به نظر برسد، اما تأثیر عمیقی بر زندگی انسان دارد. کسی که خودش را اساساً ناتوان یا دوست‌نداشتنی می‌داند، ممکن است حتی فرصت‌های تازه را هم با ترس و تردید از دست بدهد.

شناخت این احساسات نخستین قدم برای تغییر رابطه‌ای است که با خودمان ساخته‌ایم.

گذشته‌ای که هنوز در زندگی امروز ما حضور دارد

تجربه‌های دوران کودکی صرفاً خاطراتی متعلق به گذشته نیستند. بعضی از آن‌ها می‌توانند در بزرگسالی نیز بر احساسات، تصمیم‌ها و روابط ما تأثیر بگذارند.

گاهی دلیل حساسیت بیش از اندازه به یک رفتار، ترس از طرد شدن یا دشواری در اعتماد کردن را باید در تجربه‌هایی جست‌وجو کرد که سال‌ها پیش از سر گذرانده‌ایم.

ما بزرگ می‌شویم، اما الزاماً تمام ترس‌ها و برداشت‌هایی را که در کودکی شکل گرفته‌اند، پشت سر نمی‌گذاریم.

مواجهه با گذشته به معنای زندگی کردن در خاطرات یا سرزنش کردن دیگران نیست؛ بلکه فرصتی است برای فهمیدن اینکه چه چیزهایی بر شخصیت امروز ما اثر گذاشته‌اند.

شاید یکی از مهم‌ترین مراحل بلوغ روانی همین باشد که بتوانیم میان آنچه بر ما گذشته و آنچه امروز انتخاب می‌کنیم، تمایز قائل شویم.

عشق و پذیرش؛ رهایی از نیاز همیشگی به تأیید دیگران

انسان به ارتباط، محبت و پذیرفته شدن نیاز دارد. بااین‌حال، گاهی این نیاز به شکلی افراطی در زندگی ما ظاهر می‌شود؛ تا جایی که ارزش خودمان را بر اساس نگاه و قضاوت دیگران تعیین می‌کنیم.

ممکن است برای دوست‌داشتنی بودن، مدام تلاش کنیم تصویری بی‌نقص از خودمان نشان دهیم؛ اشتباهاتمان را پنهان کنیم، ضعف‌هایمان را انکار کنیم و مطابق انتظارات دیگران رفتار کنیم.

اما آیا می‌توان تمام عمر را صرف اثبات ارزشمندی خود کرد؟

پذیرش خود به معنای نادیده گرفتن اشتباهات یا کنار گذاشتن تلاش برای بهتر شدن نیست. پذیرش یعنی بدانیم ارزش انسانی ما به موفقیت‌ها، تأیید دیگران یا بی‌نقص بودن وابسته نیست.

انسان می‌تواند هم‌زمان که از خودش شناخت پیدا می‌کند و برای تغییر تلاش می‌کند، با ضعف‌ها و محدودیت‌هایش نیز آشتی داشته باشد.

ادبیات؛ راهی برای فهم عمیق‌تر زندگی

یکی دیگر از بخش‌های قابل توجه این گفت‌وگو، جایگاه ادبیات و میراث فرهنگی در زندگی انسان است.

گاهی یک شعر یا حکایت، معنایی را در خود پنهان کرده که تنها پس از گذراندن تجربه‌های مختلف زندگی می‌توان به عمق آن رسید.

آثار حافظ و مولانا از جمله منابعی هستند که می‌توان بارها به سراغشان رفت و در هر دوره از زندگی، برداشت تازه‌ای از آن‌ها داشت.

شاید دلیل ماندگاری ادبیات همین باشد؛ اینکه تجربه‌های انسانی را به زبان می‌آورد و به ما امکان می‌دهد احساسات و پرسش‌های خودمان را در کلمات دیگران پیدا کنیم.

ادبیات صرفاً وسیله‌ای برای سرگرمی یا زیبایی‌آفرینی نیست؛ گاهی آینه‌ای است که انسان در آن می‌تواند بخش‌هایی از وجود خودش را بهتر بشناسد.

معنا؛ فراتر از روزمرگی و موفقیت

یکی از پرسش‌های اساسی زندگی این است: برای چه چیزی زندگی می‌کنیم؟

بسیاری از ما بخش بزرگی از عمرمان را صرف رسیدن به اهداف مختلف می‌کنیم؛ تحصیل، شغل، درآمد، موقعیت اجتماعی و خواسته‌هایی که تصور می‌کنیم با رسیدن به آن‌ها احساس رضایت بیشتری خواهیم داشت.

اما گاهی پس از رسیدن به چیزی که مدت‌ها برایش تلاش کرده‌ایم، متوجه می‌شویم هنوز پرسش‌های مهم‌تری در ذهنمان وجود دارند.

داشتن هدف با داشتن معنا یکسان نیست. هدف می‌تواند مقصدی مشخص باشد، اما معنا به چرایی حرکت ما مربوط می‌شود.

برای یک نفر، معنا ممکن است در عشق و ارتباط انسانی پیدا شود؛ برای دیگری در خلق کردن، یادگیری، شناخت جهان یا تأثیر مثبتی که بر زندگی دیگران می‌گذارد.

شاید مسئله این نباشد که همه انسان‌ها باید معنای یکسانی برای زندگی پیدا کنند؛ بلکه مهم این است که هرکس بتواند نسبتی آگاهانه‌تر با زندگی خودش برقرار کند.

جمع‌بندی؛ شناخت خود، آغاز یک زندگی آگاهانه‌تر

گفت‌وگوی سروش صحت و دکتر مجتبی شکوری در قسمت چهل‌وششم «اکنون» ما را به تأمل درباره موضوعاتی دعوت می‌کند که بخش جدایی‌ناپذیر تجربه انسانی هستند؛ از شرم و زخم‌های کودکی گرفته تا عشق، هویت، ادبیات و معنای زندگی.

آنچه از کنار هم قرار گرفتن این موضوعات می‌توان دریافت، اهمیت شناخت خود و بازنگری در باورهایی است که طی سال‌ها درباره خودمان ساخته‌ایم.

گاهی بزرگ‌ترین مانع رشد ما نه شرایط بیرونی، بلکه تصویری است که از خودمان در ذهن داریم؛ تصویری که ممکن است تحت تأثیر تجربه‌های گذشته، قضاوت دیگران و ترس‌هایی شکل گرفته باشد که هرگز فرصت بررسی آن‌ها را پیدا نکرده‌ایم.

شناخت خود مسیری نیست که با خواندن یک کتاب، شنیدن یک سخنرانی یا گذراندن یک تجربه به پایان برسد. این مسیر به تأمل، پرسشگری و شهامت روبه‌رو شدن با واقعیت‌های درونی نیاز دارد.

شاید لازم باشد گاهی از تلاش بی‌وقفه برای تغییر جهان اطرافمان دست برداریم و پیش از هر چیز، به دنیای درون خودمان نگاهی دقیق‌تر بیندازیم.

چون گاهی مهم‌ترین سفری که در زندگی تجربه می‌کنیم، نه سفر به نقطه‌ای دوردست، بلکه سفر به سوی شناخت خویشتن است.

سروش صحتمجتبی شکورینویسندگیروانشناسیفلسفه
۵
۴
مهدی مهدی زاده / قوے سیاه
مهدی مهدی زاده / قوے سیاه
می‌نویسم، از تمام آنچه در من ریشه دواند و هرگز به زبان نیامد. ارتباط =09963872989
شاید از این پست‌ها خوشتان بیاید