وای... اینجا رو ببین.
چه‌قدر کثیفه.
ردپا... ردپا... ردپا و باز هم ردپا.
چرا این‌قدر زیادن؟
باید دست‌به‌کار بشم. نمی‌شه همین‌طوری رهاشون کرد.
دستمال را برداشتم و روی زمین کشیدم.
اَه... چرا پاک نمی‌شن؟
محکم‌تر کشیدم.
باز هم نشد.
ای بابا، چرا بدتر شد؟
چند لحظه به ردپا خیره شدم.
فکر کردی من کوتاه میام؟
نه، کور خوندی.
دوباره شروع کردم. این بار با تمام توانم روی زمین کشیدم، اما ردپا نه‌تنها پاک نشد، بلکه انگار بیشتر خودش را نشان می‌داد.
نفسم را با حرص بیرون دادم.
بذار یکم فکر کنم...
چند ثانیه سکوت کردم.
آها!
یکم اسید می‌ریزم. این‌طوری دیگه چیزی ازشون باقی نمی‌مونه. همه‌جا درست مثل روز اول می‌شه.
بطری را برداشتم.
لعنت بهت...
چه‌قدر پررویی.
هوووف...
خسته شدم.
نشستم و به ردپاها نگاه کردم.
دیگه توان پاک کردنشان را نداشتم.
ظاهراً کاریش نمی‌شد کرد.
حتی اگر می‌توانستم یکی‌شان را پاک کنم، بقیه را چه کار می‌کردم؟
یکی، دوتا که نبودند.
نگاهم را روی زمین چرخاندم.
یک لحظه صبر کردم.
صبر کن...
صبر کن...
صبر کن.
اصلاً این ردپاها از کجا اومدن؟
چطور ممکن بود این همه ردپا اینجا باشد؟
هنوز درگیر همین سؤال بودم که صدایی از اتاق کناری آمد.
سرم را بلند کردم.
چند لحظه گوش دادم.
صدا دوباره تکرار شد.
از جا بلند شدم و به سمت اتاق رفتم.
