به سمت اتاق رفتم.
هر قدمم سنگین‌تر از قدم قبلی بود.
دستم را روی دستگیره گذاشتم.
کف دستم عرق کرده بود.
در را که باز کردم.
کسی را دیدم که اصلا انتظار نداشتم
لیزا.
معشوق سابقم.
خشکم زد.
همان صورت.
همان چشم‌ها.
فقط خسته‌تر.
خیلی خسته‌تر.
چند ثانیه هیچ‌کدام حرف نزدیم.
سکوت را شکستم وگفتم:
«تو اینجا چی کار می‌کنی؟ چطوری وارد شدی؟»
سرش پایین بود.
آرام گفت:
«تو کاری کردی که از درون نابود بشم.»
ابروهایم بالا رفت.
«من؟»
سرش را بلند کرد.
چشم‌هایش پر از اشک بود.
«آره. تو.»
گفتم:
«من کاری نکردم.»
«کردی.»
«نه.»
«کردی.»
با خشم جواب دادم.
«خودت خواستی بری.»
لبخند تلخی زد.
«خودم خواستم؟ یا تو کاری کردی که به این نتیجه برسم؟»
جوابی نداشتم.
نگاهش روی گلدان کنار پنجره افتاد.
به سمتش رفت.
گلدان را برداشت و با تمام قدرت به زمین کوبید.
صدای شکستن سفال در اتاق پیچید.
یک قدم عقب رفتم.
«داری چی کار می‌کنی؟»
جوابی نداد.
قاب عکس را برداشت و به طرفم پرت کرد.
سرم را کنار کشیدم.
قاب به دیوار خورد و شکست.
بعد هر چیزی را که دستش می‌رسید، برداشت و روی زمین کوبید.
دستش را گرفتم.
«بس کن!»
تقلا کرد.
«ولم کن!»
«معلوم هست داری چی کار می‌کنی؟»
با گریه فریاد زد:
«برای تو چه اهمیتی داره!»
دستش را محکم‌تر گرفتم.
«لـیـزا...»
«بذار حداقل یه چیزی رو خراب کنم که بدونم دست خودم بوده!»
ناگهان مقاومتش از بین رفت.
تمام تنش لرزید.
شروع کرد به گریه کردن.
دستش را رها کردم.
چند لحظه فقط نگاهش کردم.
آرام گفتم:
«چی کار کنم تا حالت خوب بشه؟»
سرش را بلند کرد.
مستقیم در چشمانم نگاهم کرد.
چند ثانیه سکوت کرد.
بعد گفت:
«فقط از ذهنم برو بیرون و دیگه برنگرد.
دلیل اومدنم این بود که بفهمی دست از بازی با احساسات بقیه برداری.»
نگاهم را پایین انداختم.
این بار چیزی برای گفتن نداشتم.
فقط گفتم:
«منو ببخش.»
چند لحظه نگاهم کرد.
اشکی از گوشه‌ی چشمش پایین آمد.
لبخند بسیار کمرنگی زد.
«قولی بهت نمی‌دم.»
ناگهان ناپدید شد و آنجا را ترک کرد.
چند ثانیه همان‌جا ایستادم.
سپس آرام از اتاق بیرون آمدم.
نگاهم دوباره روی زمین افتاد.
خشکم زد.
اثری از ردپاها نبود...
نه لکه‌ای.
نه چیزی.
فقط یک زمین تمیز.
صدای آلارم گوشی مرا از آن فضا بیرون کشید.
نور خورشید به چشم‌هایم برخورد کرد.
چند لحظه گیج و سردرگم بودم.
به اطر
اف نگاه کردم.
گلدان سالم بود.
قاب عکس سر جایش بود.
هیچ‌چیز نشکسته بود.
نفسم را با آسودگی بیرون دادم.
همه‌چیز خواب بود.
یا حداقل...
این چیزی بود که دوست داشتم باور کنم.
