صدای تو شبیه موسیقی است که آدم دوست دارد آن را روی دور تکرار بگذارد و ساعت‌ها به آن گوش سپارد.
انگار میان تو و جهان خیال، پلی باریک کشیده شده؛ پلی که هرچه بیشتر روی آن قدم می‌زنی، از هیاهوی دنیا فاصله می‌گیری..
برایم سؤال است که در دنیایی که مدام در حال تغییر و دگرگونی است، چگونه می‌توانی بیشتر اوقات خونسردی‌ات را حفظ کنی و آرام بمانی.
شاید به این خاطر است که یاد گرفته‌ای سختی‌ها و مشکلات را به جریان زندگی بسپاری و خودت را بیش از اندازه درگیرشان نکنی.
قدم زدن کنارت حس عجیبی دارد.
صدای موج‌ها در پس‌زمینه می‌پیچد و هر بار که آب به ساحل می‌رسد، انگار بخشی از خستگی آدم را با خودش می‌برد و عقب می کشد.
شن‌های نرم زیر پا فرو می‌روند و آب خنک خودش را به انگشتان پا می‌رساند. چند قدم که جلوتر می‌روی، موجی از راه می‌رسد و آب از لابه‌لای انگشت‌ها عبور می‌کند. سرمای لطیفش برای چند لحظه تمام حواس آدم را به خودش می‌سپارد.
آن لحظه دیگر به مسیر فکر نمی‌کنی.
فقط به افقی خیره می‌شوی که انگار هیچ پایانی ندارد.
یکی از زیباترین ویژگی‌هایت از نظرم این است که هیچ‌وقت از شنیدن خستگی‌های آدم خسته نمی‌شوی.
آدم می‌تواند ساعت‌ها کنارت باشد و پرده از حرف‌هایی بردارد که مدت‌ها پشت سکوت پنهانشان کرده .
تو قضاوت نمی‌کنی.
وسط حرف نمی‌پری.
فقط گوش می‌دهی.
شاید برای همین است که بعضی آدم‌ها وقتی دلشان گرفته، به سمت تو می‌آیند.
نه برای اینکه جواب تمام سؤال‌هایشان را می‌دانی، بلکه برای اینکه گاهی آدم فقط به جایی نیاز دارد که بتواند حرف‌هایش را بی‌دغدغه بگوید.
به همین دلیل است که بعد از ساعت‌ها قدم زدن کنار دریا، وقتی برمی‌گردی، مشکلات هنوز همان‌جا هستند؛ اما چیزی درونت آرام‌تر شده است.
انگار دریا مشکلات را با خودش نبرده؛ فقط کمک کرده بتوانی با آن‌ها روبه‌رو شوی.
مهدی مهدی زاده/ قوی سیاه
