دلنوشته

مهشید خانم اینم از پست من 😊 😅

دلم می‌خواهد باهم آخر شب داخل حیاط بنشینیم و چای بنوشیم.

دلم می‌خواهد نسیم خنک شب به صورتمان بخورد و به افق خیره شویم و درباره خاطراتمان، رویاهایمان و چیزهای عمیق صحبت کنیم.

از آن حرف‌هایی که نمی‌شود وسط شلوغی روز گفت.

از ترس‌هایی که هیچ‌کس از آن‌ها خبر ندارد.

از آرزوهایی که هنوز جرئت نکرده‌ایم به زبان بیاوریم.

گاهی هم میان حرف‌هایمان سکوت بیفتد.

نه از جنس سکوت‌های سنگین و ناراحت‌کننده؛ از همان سکوت‌هایی که آدم در کنار یک نفر، احساس امنیت می‌کند.

دلم می‌خواهد آن شب عجله‌ای برای خوابیدن نداشته باشیم.

تو از گذشته بگویی و من گوش کنم.

من از آینده بگویم و تو لبخند بزنی.

شاید وسط حرف‌هایمان، چایمان سرد شود و اصلاً متوجهش نشویم.

دلم یک زندگی پر زرق‌وبرق نمی‌خواهد.

فقط جایی می‌خواهم که بعد از تمام خستگی‌های دنیا، بتوانم شب را با خیال راحت کنار تو به صبح نزدیک کنم.

جایی که آرامش، اتفاق بزرگی نباشد؛

بخشی از زندگی‌مان باشد.