گاهی یک اتفاق، در ذهن دو نفر، دو داستان متفاوت میسازد.
ما تصمیم گرفتیم داستانی بنویسیم و از دو زاویه روایت کنیم. من، ماجرا را از نگاه آرمان مینویسم و خانم حیدریان، همان لحظهها را از نگاه باران روایت میکند.
اتفاقها یکی هستند، اما احساسات، افکار و ناگفتهها متفاوت .
این دو روایت را کنار هم بخوانید تا ببینید پشت یک اتفاق مشترک، چه دنیاهای متفاوتی پنهان شدهاند.
روایت آرمان، به قلم من
روایت باران، به قلم ، خانم حیدریان

بیرون کافه، حالوهوای عجیبی داشت. باد پاییزی بیرحمانه به شیشهها میکوبید و برگهای خشک را در خیابان میچرخاند. وقتی وارد شدم و باران را پشت میز همیشگیمان دیدم، برای چند لحظه تمام خستگی روز از یادم رفت. انگار شهر با تمام شلوغیاش پشت همان در جا مانده بود و من دوباره به تنها جایی رسیده بودم که دلم میخواست در آن بمانم.
باران نگاهم کرد. لبخند زدم، اما میدانستم خستگیام را نمیتوانم بهسادگی پنهان کنم. چند شب بود که درستوحسابی نخوابیده بودم. اضافهکاریهای پیدرپی رمقی برایم نگذاشته بودند، ولی هر بار که به آیندهمان فکر میکردم، دوباره نیرویی در وجودم جان میگرفت.
با لحنی آمیخته به گلایه گفت: «دیر کردی، عزیزم.»
روی صندلی نشستم و نفسی تازه کردم. گفتم: «اضافهکاری وایسادم که زودتر بیام خواستگاریت. میخوام تکلیف این دل بیتاب، همین روزها روشن بشه.»
هنوز لبخندش روی لبهایش بود که دستهایش را میان انگشتانم گرفتم. سرد بودند. سرمایی که از نوک انگشتانش تا عمق وجودم نفوذ کرد. ناخودآگاه پرسیدم: «چند دقیقه بیرون بودی؟»
گفت: «خیلی نبود.»
نگاهم را به دستهایش دوختم. «پس چرا دستهات اینقدر یخه؟»
جوابی نداد. فقط نگاهم کرد.
دستهایش را به سمت صورتم بردم و آرام به میان انگشتانش نفس دمیدم. نمیدانم چرا، اما دلم میخواست تمام سرمای آن روز را از وجودش بیرون بکشم. شاید چون نمیتوانستم دنیا را از سرما و سختیهایش نجات بدهم، دستکم میتوانستم برای چند لحظه، گرمایی باشم که به آن پناه میبرد.
در سکوت نگاهم میکرد. بعد دستش را از میان انگشتانم بیرون کشید و سرانگشتانش را روی تهریشم گذاشت. لمسش آنقدر آرام بود که ناخودآگاه چشمهایم را بستم.
صدایش را شنیدم: «آرمان، داری خودت رو بیش از حد عذاب میدی. ببین، زیر چشمهات گود افتاده.»
چشمهایم را باز کردم. نمیخواستم نگرانم باشد. تمام این روزها تلاش کرده بودم تا وقتی کنارم مینشیند، خیال خودش راحت باشد. نمیخواستم بداند گاهی از شدت خستگی، حتی فکر کردن به فردا هم برایم سخت میشود.
کف دستش را گرفتم و بوسهای کوتاه بر آن نشاندم. بعد دستش را روی میز گذاشتم و گفتم: «یادت هست جلوی پدرت چی گفتم؟ گفتم هر کاری میکنم تا خوشبخت بشی. اینها بهای همون خوشبختیه.»
اخم کوچکی کرد. از آن اخمهایی که بیشتر از هر لبخندی دلم را میبرد.
دوباره دستش به صورتم رسید. انگشتانش زیر چشمهایم حرکت کردند و من چشمهایم را بستم. برای چند ثانیه، نه خبری از نگرانیهای مالی بود و نه آن همه فکری که شبها نمیگذاشتند بخوابم. فقط من بودم و باران؛ و دستی که خستگی را از صورتم میخواند، بیآنکه مجبور باشم چیزی بگویم.
صدایش آرام در گوشم پیچید: «میدونی چقدر دوستت دارم؟ میدونی چقدر ممنونم که برای ساختن این آینده، تمام جونت رو وسط گذاشتی؟ آرمانم، قربانت برم، من همهجوره ممنون تو هستم.»
چشمهایم را باز کردم.
دلم میخواست چیزی بگویم. بگویم که تمام این تلاشها، تمام شببیداریها و تمام روزهایی که خستگی را پشت لبخندم پنهان کرده بودم، وقتی به او میرسیدم، معنای دیگری پیدا میکردند. دلم میخواست بگویم که من هم گاهی میترسم. از اینکه نتوانم، از اینکه روزی کم بیاورم، از اینکه فاصلهی میان رؤیاهایمان و واقعیت، بیشتر از توان من باشد.
اما هیچکدام را نگفتم.
فقط نگاهش کردم.
باران نمیدانست که در تمام آن روزهای سخت، تصویر همین لحظه را در ذهنم ساخته بودم. اینکه روبهرویش بنشینم، دستهایش را بگیرم و مطمئن باشم که بالاخره قدمی به زندگیای که آرزویش را داشتیم، نزدیکتر شدهایم.
شاید هنوز راه زیادی مانده بود. شاید فردا دوباره خسته میشدم و دوباره نگران حسابوکتاب زندگی میماندم. اما آن شب، میان صدای باد و همهمهی آرام کافه، برای نخستین بار بعد از مدتها احساس کردم لازم نیست همهچیز را بهتنهایی تحمل کنم.
دستم را روی دستش گذاشتم و چیزی نگفتم.
باران مقابلم نشسته بود و من در نگاهش، همان آیندهای را میدیدم که برای رسیدن به آن، اینهمه دویده بودم.