جای خالی

رفتی.

بدون نگاهی،

بدون پیامی،

بدون حتی یک خداحافظی.

یعنی من این‌قدر آدم پستی بودم که حتی لایق یک خداحافظی هم نبودم؟

یا شاید معشوق جدیدت آن‌قدر جذاب بود که توانست مرا به‌سادگی از تمام خاطراتت پاک کند.

رفتی،

و ندیدی بعد از تو چه بر سر این دل عاشق گذشت.

ندیدی چطور نبودنت، آرام‌آرام خودش را به تمام لحظه‌های زندگی‌ام تحمیل کرد.

انگار با رفتنت، چیزی از من هم رفت که دیگر نتوانستم پیدایش کنم.

موسیقی شد همدم روزهایم.

نه از آن موسیقی‌هایی که آدم برای حال خوب گوش می‌دهد.

از آن‌هایی که می‌گذاری تا صدای فکرهایت را نشنوی.

هر بار آهنگی تمام می‌شود، ذهنم دوباره تو را پخش می‌کند.

هر گوشه این شهر، خاطره‌ای از تو دارد.

گاهی یک خیابان،

یک صندلی،

یک کافه،

یا حتی یک جمله ساده کافی است تا ذهنم دوباره تو را از جایی بیرون بکشد که فکر می‌کردم مدت‌هاست دفنت کرده‌ام.

می‌دانی مشکل از تو نیست.

مشکل از منِ ساده‌ای است که آدم‌ها را بیش از اندازه جدی می‌گیرد.

زیادی اهمیت می‌دهد.

زیادی می‌بخشد.

و وقتی کسی را دوست دارد، بهترین قسمت قلبش را برای او کنار می‌گذارد.

شاید باید شبیه بقیه شوم.

سرد،

بی‌اعتنا،

حسابگر.

آدم‌ها را تا وقتی به کارم می‌آیند نگه دارم و وقتی کارم با آنها تمام شد، مثل تکه‌ای اشغال پرتشان کنم در سطل زباله فراموشی.

ظاهراً دنیا برای آدم‌هایی که بلدند راحت دل بکنند، جای ساده‌تری است.

اما افسوس...

من ذاتِ لجن تو را ندارم.

نمی‌توانم آدمی را که یک روز برایم عزیز بوده، روز دیگر مثل یک وسیله خراب‌شده کنار بگذارم.

نمی‌توانم احساسات کسی را بازیچه کنم و بعد با خیال راحت بخوابم.

شاید این نقطه‌ضعف من باشد.

اما ترجیح می‌دهم همین‌طور بمانم تا اینکه برای شبیه شدن به آدم‌هایی مثل تو، چیزی از انسانیت خودم باقی نگذارم.

برو.

من بخشیدمت.

اما دنیا آن‌قدر کوچک نیست که مطمئن باشی همیشه می‌توانی از کنار آدم‌هایی که شکستی، بدون دیدن نتیجه عبور کنی.

شاید یک روز،

جایی،

در لحظه‌ای که اصلاً انتظارش را نداری،

همین زندگی تو را روبه‌روی چیزی بگذارد که امروز با من کردی.

من که بخشیدمت،

اما فکر نمی‌کنم خدا به همین راحتی از این قضیه بگذرد.