
سلام به همه دوستان ویرگولیام.
امروز تولدمه.
یک سال دیگه گذشت، اما اگر بخوام صادق باشم، احساس میکنم بهاندازه چند سال پیرتر شدم. نه بهخاطر گذشت زمان، بلکه بهخاطر جنگهایی که در این یک سال از سر گذروندم. جنگهایی که بعضیهاشون رو هیچکس ندید، بعضیهاشون رو هیچکس نفهمید و بعضیهاشون هنوز هم ادامه دارن.
امسال با خانواده جنگیدم، با عقاید پوسیدهای که جایی برای درک شرایط من باقی نمیذاشتن. با دنیا جنگیدم، برای بقا، برای ادامه دادن با جسمی که هر روز محدودیت تازهای پیش پام میذاره. با خودم جنگیدم، با باورهای اشتباه و افکاری که گاهی از هر دشمنی بیرحمتر میشن. و در میان تمام این جنگها، با تومور مغزی هم روبهرو شدم.
اگر بخوام تمام این یک سال رو در یک جمله خلاصه کنم، باید بگم:
این سال بهجای اینکه چیزی به زندگیام اضافه کنه، تکهای از جانم رو گرفت.
و حالا این مهدیای که میبینید، جنگجویی خستهست که زخمهای زیادی روی تنشه. کسی که دیگه دلش نمیخواد بجنگه. فقط میخواد شمشیرش رو زمین بذاره، به زخمهاش نگاه کنه، نفس عمیقی بکشه و برای چند لحظه هم که شده، بدون ترس از حمله بعدی استراحت کنه.
اما انگار زندگی هنوز با من کار داره!
بااینحال،
در میان تمام اتفاقات تلخ این سال، یک اتفاق خوب هم افتاد. اتفاقی به نام ویرگول.
جایی که در تاریکترین روزهام، نور کوچیکی روشن شد.
من همیشه مینوشتم. کلمهها رو کنار هم میچیدم، داستان میساختم و تکههایی از ذهنم رو روی کاغذ میآوردم. اما هیچوقت تصور نمیکردم روزی کسی نوشتههام رو بخونه، با شخصیتهام همراه بشه یا در میان جملههایی که از تنهایی من بیرون اومدن، چیزی برای خودش پیدا کنه.
فکر میکردم داستانهام هم مثل خیلی از حرفهای نگفتهام، گوشهای از دنیای شخصیام باقی میمونن. اما شما خلاف تصورم رو ثابت کردید.
بازخوردهای مثبتتون بهم امید دادن. نظراتتون انگیزهام رو چند برابر کردن و آشنایی با بعضی از شما باعث شد بفهمم برای ارتباط برقرار کردن با آدمها، همیشه لازم نیست تمام زخمهامون رو بهشون نشون بدیم. گاهی کافیه چیزی بنویسیم و کسی در میان کلمههامون، بخشی از خودش رو پیدا کنه.
در این یک سال، فقط ننوشتم. از شما هم یاد گرفتم.
بعضی نوشتههاتون چیزی رو درونم بیدار کرد. بعضیها ذهنم رو ساعتها درگیر کردن و بعضی جملههاتون باعث شدن از زاویهای تازه به دنیا نگاه کنم. اینجا فقط جایی برای انتشار نوشتههام نبود. جایی بود که فهمیدم پشت هر صفحه، ذهنی وجود داره که دنیای خودش رو تجربه میکنه و پشت هر نوشته، شاید داستانی باشه که ما هرگز از تمامش باخبر نمیشیم.
از همه مهمتر، اینجا دوستانی پیدا کردم که حضورشون برام ارزشمنده.
برای همین، از تکتک شما ممنونم. از کسانی که نوشتههام رو میخونن، نظر میدن، نقد میکنن و با همین توجههای بهظاهر ساده، بهم انگیزه میدن که ادامه بدم.
شاید ندونید، اما گاهی یک نظر کوتاه برای نویسندهای که ساعتها در تنهایی با کلمههاش زندگی کرده، فقط یک نظر نیست. گاهی نشونهایه که بهش میگه: «نوشتههات به کسی رسیدن. تو در این دنیا تنها نیستی.»
و شاید ارزشمندترین چیزی که ویرگول در این سال به من داد، همین بود.
اما امسال، تولدم معنای متفاوتی داره.
با توجه به شرایط جسمیام، این احتمالا آخرین تولدم باشه.
اما دیگه برام مهم نیست بمیرم یا نه
تنها چیزی که برام اهمیت داره اینه که بتونم چیزی از خودم در این دنیا به یادگار بزارم.
هنوز داستانهایی دارم که باید نوشته بشن. شخصیتهایی که باید زندگی کنن و پایانهایی که هنوز روی کاغذ نیومدن. هنوز دلم میخواد روزی کتابم رو در دست بگیرم، چند لحظه بهش نگاه کنم و با خودم بگم: «بالاخره شد. بالاخره کلماتی که سالها در تنهایی نوشتم، راهشون رو به دنیا پیدا کردن.»
نمیدونم آینده چقدر فرصت در اختیارم میذاره. نمیدونم کدوم رؤیاهام به واقعیت تبدیل میشن و کدومهاشون در حد آرزو باقی میمونن. اما نمیخوام تا وقتی فرصت نوشتن دارم، خودم رو از رسیدن بهشون محروم کنم.
شاید نتونم تمام مسیر زندگیام رو اونطور که میخوام تغییر بدم، اما هنوز میتونم بنویسم. هنوز میتونم داستانی خلق کنم، فکری رو به چالش بکشم یا برای چند دقیقه، کسی رو از دنیای خودش بیرون بیارم و به دنیای کلمههام دعوت کنم.
شاید نتونم تمام دنیا رو تغییر بدم، اما اگر نوشتهای از من بتونه حتی برای یک نفر معنایی داشته باشه، اگر داستانی بتونه برای چند دقیقه تنهایی کسی رو کمتر کنه یا جملهای بتونه ذهن کسی رو به فکر کردن واداره، پس نوشتن من بیهوده نبوده.
و برای من، همین هم ارزشمنده.
امسال، آرزوی تولدم فقط برای خودم نیست.
آرزو میکنم همه ما روزی ثمره تلاشهامون رو ببینیم. داستانهامون خونده بشن، کتابهامون به دست مخاطبها برسن و رؤیاهایی که امروز با هزار امید دربارهشون مینویسیم، فردا به خاطرات شیرین زندگیمون تبدیل بشن.
آرزو میکنم هیچکدوممون مجبور نشیم بهخاطر شرایط زندگی، رؤیاهای خودمون رو دفن کنیم. امیدوارم روزی برسه که وقتی به گذشته نگاه میکنیم، با وجود تمام سختیها، از مسیری که طی کردیم به خودمون افتخار کنیم.
از ته قلبم براتون سلامتی، آرامش، دل خوش و روزهایی پر از امید آرزو میکنم. امیدوارم غم، مهمون موقت دلتون باشه و شادی، خونه همیشگیاش. امیدوارم در زندگی شخصی و حرفهایتون به خواستههایی برسید که برای رسیدن بهشون تلاش میکنید و حتی در سختترین روزها، چیزی برای لبخند زدن پیدا کنید.
و در نهایت، ممنونم که در این یک سال کنارم بودید. ممنونم که نوشتههام رو خوندید، باهام همراه شدید و اجازه دادید بخشی از دنیای کوچیکم رو با شما شریک بشم.
در سالی که زندگی بارها خستهام کرد، شما یکی از دلایلی بودید که باعث شدید هنوز به نوشتن ادامه بدم.
امروز یک سال بزرگتر شدم. شاید خستهتر از قبل باشم، شاید زخمهای بیشتری داشته باشم و شاید هنوز جواب خیلی از سؤالهام رو ندونم.
اما هنوز قلمم رو زمین نذاشتم.
هنوز داستانی برای نوشتن دارم.
و تا وقتی کلمهای برای گفتن باقی مونده، دلم میخواد بنویسم.
تولدم مبارک.😊🎂