
هوا آرام آرام تاریک میشد.
مه غلیظی میان درختهای جنگل پیچیده بود و شاخهها زیر باد ناله میکردند.
مدت زیادی بود که راه میرفتیم. پاهایم درد گرفته بود و حس میکردم هر لحظه ممکن است روی زمین بیفتم.
به لیزا گفتم: «احساس می کنم گم شدیم .
مطمئنی راهو بلدی؟»
لیزا:« من همیشه تا نزدیکی های این جنگل میومدم. هیچ وقت داخلش نیومدم.»
در همان لحظه، نور کمرنگی دیدم.
ایستادم.
«اونجا رو ببین.»
میان مه، کلبهای چوبی نمایان شد. نور زرد و گرمی از پنجرههایش بیرون میزد و دود آرامی از دودکش آن بالا میرفت.
لیزا زیر لب گفت: «امیدوارم واقعی باشه.»
آرام به سمت کلبه رفتیم.

چند بار در ضربه زدم.
پیرزنی در را باز کرد.
او موهایی سفید و لباس بلند خاکستری بر تن داشت. چشمهایش خسته اما مهربان بود.
نگاهی به من و لیزا انداخت و گفت:
«سلام ... بفرمایید»
کمی مکث کردم و گفتم:
«ببخشید... ما راهو گم کردیم. میتونیم امشب اینجا بمونیم؟»
چند لحظه به ما نگاه کرد و گفت: باشه ....مشکلی نیست. ولی اول باید بازرسی بدنیتون کنم.
قبول کردیم.
وارد کلبه شدیم.
فضای داخل گرم بود. بوی سوپ تازه در هوا پیچیده بود. شعلههای شومینه آرام میرقصیدند.
برای لحظهای حس کردم بدنم بعد از مدتها آرام شده.
پیرزن گفت: «بشینید. میرم براتون شام آماده کنم.»
بعد آرام به سمت آشپزخانه رفت.
صدای برخورد قاشقها و ظرفها در فضا پیچید.
لیزا کنار پنجره نشسته بود. نور کمرنگ چراغ روی صورتش افتاده بود. من هم روبهروی شومینه نشسته بودم و به شعلههای آتش خیره شده بودم.
چند لحظه سکوت برقرار بود.
بعد لیزا آرام گفت:
«این کتابی که دربارهش با مترسک حرف میزدی... جریانش چیه؟»
نگاهم را از شعلهها نگرفتم.
«نمیدونم... شاید یه جور تلاش احمقانه برای تغییر دادن آدمها.»
لیزا چیزی نگفت. فقط گوش میداد.
نفس عمیقی کشیدم.
«من ...گذشتهٔ سختی داشتم. همیشه سر چیزای بیارزش و بی معنی کتک میخوردم. همین باعث شد کمکم از همه فاصله بگیرم.»
صدای هیزمهای شومینه بلند شد.
ادامه دادم:
«تو زندگیم آدمای زیادی دیدم که انگار خودشون نبودن. انگار بازتابی از گذشته بودن. یکی پرخاشگر شده بود. یکی سرد. یکی فرار میکرد. یکی خودش رو توی لذت خفه میکرد.»
برای چند ثانیه سکوت کردم.
«همش با خودم فکر میکنم... اگه این آدما توی شرایط درستی بزرگ میشدن، شاید هیچوقت اینطوری نمیشدن.»
لیزا پرسید:
« پس برای همین خواستی کتاب رو بنویسی؟»
در چشمانش نگاه کردم و گفتم,:«آره. میخواستم یه چیزی بنویسم که شاید ذهنیت بعضیا رو تغییر بده. شاید کمک کنه خودشونو بفهمن و نذاره مثل من گم بشن.»
لیزا گفت: یادمه که توی یکی از کلاس ها
آقای استونس حرف جالبی زد.
اون گفت «آدمای زخمی... یا هیولا میشن، یا پناهگاه.»
پرسیدم:« حالا به نظرت من کدومم ؟
نگاهی دلنشین به من کرد و گفت:« حسم بهم میگه که تو دومی.
همین طور که غرق در چشمان هم بودیم ، پیرزن ما را صدا زد و گفت:« بیاید شام حاضره.
پیرزن آرام کاسهٔ سوپ را روی میز گذاشت.
بوی سبزیهای تازه در فضا پیچید.
همین طور که در خوردن غذا بودیم ، نگاهم را از بشقاب گرفتم و پرسیدم:
«تا دریای زندگی چقدر راه مونده؟»
پیرزن گفت:
« از اینجا ... تقریباً یه مایل. همین مسیر رو مستقیم برید بهش می رسید.»
پرسیدم: شما نمی ترسید اینجا بلایی سرتون بیاد؟
پیرزن گفت: چرا باید بترسم. وقتی خدا هست.
این دنیا فقط یک بازیه همین.
حرفش من را به فکر فرو برد.
شاید درست می گفت. شاید ما زیادی همه چیز رو جدی می گیریم.
بعد از خوردن شام در اتاق زیر شیروانی خوابیدیم.
صبح زود، قبل از طلوع کامل خورشید، از کلبه بیرون زدیم.
پیرزن جلوی در ایستاده بود و ما را تماشا میکرد.
قبل از رفتن فقط یک جمله گفت:
«مواظب باشید داخل دریا، خودتونو گم نکنید.»
راه افتادیم.
صدای موجها از دور شنیده میشد.
بعد از پیادهروی نسبتاً طولانی، به ساحل رسیدیم.

زنی با لباسی سفید و نگینهای نقرهای کنار آب ایستاده بود. موهای خرماییاش در باد آرام تکان میخورد .
به سمتش رفتیم.
زن با لحنی صمیمانه گفت:
«سلام. اسم من ماریا هسنش. اگه اشتباه نکنم، شما تامی و لیزا هستید. درسته؟»
سرمان را به نشانهٔ تأیید تکان دادیم.
لبخند کمرنگی زد و گفت:
«خب... قبل از رفتن باید بدونید که پنج تا بازی در انتظار شماست. داخل هر کدوم، قراره چیزی یاد بگیرید. امیدوارم بتونید همهشونو تموم کنید.»
پرسیدم:
«اگه نتونیم چی؟»
چند ثانیه سکوت کرد.
بعد آرام گفت:
«تا ابد اینجا گیر میافتید.»
ترس عجیبی تمام وجودم را گرفت.
ماریا به سمت دریا رفت. دستانش را آرام بالا آورد و جملاتی نامفهوم زمزمه کرد.
ناگهان روبهروی ما پورتالی باز شد.
پورتال شباهت عجیبی به چشم انسان داشت. مردمکی تاریک در مرکز آن میچرخید و اطرافش با نوری آبی میدرخشید.
لیزا هم مثل من ترسیده بود.
دست همدیگر را گرفتیم


و وارد سالن عظیم شدیم.
نور آبی کمرنگی از میان دیوارهای سنگی بیرون میزد و صدای موجها هنوز از جایی دور شنیده میشد.
در مرکز سالن، میزی بزرگ قرار داشت.
روی آن، صفحهای بزرگ از مار و پله دیده میشد. خانهها از سنگ ساخته شده بودند و مارها آرام در خانههای مشخصشده حرکت میکردند..
ماریا کنار میز ایستاد و گفت:
«بازی اول... مار و پلهٔ زندگیه. هر مار، یک سناریوی بد توی زندگی شماست. هرچقدر مار بزرگتر باشه...»
وسط حرفش پریدم و گفتم:
«اتفاق بدتری در انتظارمونه.»
ماریا نگاه کوتاهی به من انداخت و ادامه داد:
«یه نکته رو هم بدونید. اینجا برنده یا بازندهای وجود نداره.»
لیزا پرسید:
«پس هدف چیه؟»
ماریا به او نگاه کرد.
«فهمیدن این که زندگی برای همه از یک نقطه شروع نمیشه.»
من و لیزا روبهروی هم نشستیم.
روی میز، دو مهره قرار داشت. یکی سفید و دیگری سیاه.
لیزا مهرهٔ سفید را برداشت.
من هم مهرهٔ سیاه.
بعد به هرکدام از ما تاسی شیشهای دادند.
نگاهم روی بزرگترین مار ثابت ماند.
پوستی سیاه داشت و چشمانش سرخ بود.
مار روی خانهٔ هشتاد و هفت قرار داشت.
سناریوی آن، فلج شدن کامل بدن برای همیشه بود.
ناگهان تصاویری جلوی چشمانم ظاهر شد.
خودم را روی تخت بیمارستان دیدم. بدنی بیحرکت. چشمانی خسته. دستهایی که دیگر توان تکان خوردن نداشتند.
صدای ممتد دستگاههای بیمارستان در گوشم پیچید.
نفس در سینهام گیر کرد.
نگاهم را از مار گرفتم.
بازی شروع شد.
بعد از انداختن تاسهای زیاد، به خانهٔ هشتاد و چهار رسیدم.
دستهایم شروع به لرزیدن کردند.
اگر 3 میآمد...
مستقیم روی خانهٔ مار میرفتم.
احساس کردم قلبم میخواهد از سینه بیرون بزند.
لیزا متوجه حالم شد.
آرام گفت:
«تامی... آروم باش.»
اما تمام ذهنم درگیر همان تصویر بود.
زندگی نباتی.
اسیر شدن داخل بدن خودم.
زنده بودن، بدون این که واقعاً زندگی کنم.
برای چند ثانیه فقط به صفحه خیره ماندم.
بعد تاس را انداختم.
نور آبی سالن روی سطح شیشهای آن میلغزید.
برای یک لحظه، حس کردم زمان کند شده.
تاس آرامآرام ایستاد.