
همین طور که دنیل مشغول بررسی جنس ها بود، ما از راه رسیدیم و در چند ثانیه محاصره شان کردیم.
همه چیز آن قدر سریع اتفاق افتاد که فرصت واکنش نداشتند. افرادی که با آنها هماهنگی کرده بودم،از پشت درخت ها و صخره ها بیرون ریختند و لوله اسلحه ها را سمتشان گرفتند.
بورن ماتش برده بود. آدم هایش هم با دیدن تعداد نفرات ما فهمیدند هر حرکت اشتباهی، آخرین حرکتشان خواهد بود.
بورن با اخم به دنیل نگاه کرد و گفت:
«اینجا چه خبره؟ چی از جون من می خواید؟»
دنیل با خونسردی شانه بالا انداخت.
«من با تو کاری ندارم. طرف حسابت اونجاست.»
بعد با دست به سمت ماشینی اشاره کرد که من داخلش نشسته بودم.
در را باز کردم و آرام از ماشین پیاده شدم.
به طرفش رفتم.
وقتی به چند قدمی اش رسیدم، ایستادم و مستقیم توی چشم هایش نگاه کردم.
گفتم:
«منو یادت میاد؟»
چند ثانیه نگاهم کرد، اما چیزی به خاطر نیاورد.
«نه. باید بشناسمت؟»
لبخند سردی زدم.
«بزار یکم حافظت رو قلقلک بدم.
تعمیرگاه. کیف پول. دعوا.»
چشم هایش برای لحظه ای تنگ شد. بعد انگار چیزی یادش آمده باشد، پوزخند زد.
«آها... تو همون بچه مکانیکی هستی که اون روز تو تعمیرگاه برای من شاخ و شونه می کشید.»
نگاهی از سر تا پا به من انداخت و گفت:
«می بینم برای خودت دم و دستگاهی به هم زدی. خب که چی؟ این نمایش مسخره برای چیه؟»
چند قدم دیگر جلو رفتم.
«بزار یه چیزی رو بهت بگم بورن.
من آدمیم که کینه ای نیستم.ولی بدی آدما مبره تو حافظه بلند مدتم.
حرفی که اون روز بهم زدی خیلی رفت رو اعصابم.
اون روز به خودم قول دادم تا پولدار بشم و بیام و ازت انتقام بگیرم. »
بورن خنده ای از روی تحقیر کرد.
«همه این بساط رو راه انداختی فقط چون چند وقت پیش بهت توهین کردم؟»
گفتم:
«نه. دلایل دیگه ای هم هست.»
بعد رو به دنیل کردم و گفتم:
«دوربین رو روشن کن.»
بورن اخم کرد.
«دوربین؟ چه غلطی می خوای بکنی؟»
نگاهم را از او برنداشتم.
«قراره یه ویدیو ازت بگیریم. توی اون ویدیو، به ضعف و کثافت کاری هات اعتراف می کنی. بعد هم بابت کاری که با من کردی، عذرخواهی می کنی.»
«تو واقعاً فکر کردی من همچین کاری می کنم؟»
یک قدم جلو رفتم، یقه اش را چسبیدم و صورتم را نزدیک صورتش بردم.
«من یه کاری می کنم که انجامش بدی.»
بورن بی آنکه بترسد، خیره نگاهم کرد.
«و اگه نکنم؟»
تفنگ را بیرون کشیدم و بی درنگ به پایش شلیک کردم.
صدای فریادش در فضا پیچید.
دستش را روی پای خون آلودش گذاشت.
اسلحه را به سمت سرش گرفتم و گفتم:
«گلوله بعدی می ره توی جمجمت. تا سه می شمارم. یا جلوی دوربین حرف می زنی، یا همین جا کارت تمومه.»
خم شد، نفس نفس زد و دندان هایش را روی هم فشار داد.
«تو دیوونه ای...»
گفتم:
«یک...»
بورن سرش را بالا آورد و با نفرت نگاهم کرد.
«دو...»
هنوز کلمه سه از دهانم بیرون نیامده بود که فریاد زد:
«باشه... باشه! لعنتی، باشه! هر چی بخوای می گم.»
به دنیل اشاره کردم.
فیلم برداری شروع شد.
بورن با صورتی رنگ پریده و بدنی لرزان، جلوی دوربین ایستاد. مجبورش کردم به بخشی از خلاف هایش اعتراف کند، به این که آدم های زیادی را نابود کرده و به این که آن روز در تعمیرگاه به من توهین کرده و حالا برایش تاوان می دهد. هر کلمه ای که از دهانش بیرون می آمد، برایم مثل جرعه ای از انتقام بود. اما عجیب این بود که با وجود همه آن ها، هنوز آرام نمی شدم.
وقتی فیلم تمام شد، جلو رفتم و گفتم:
«از امروز، هفتاد درصد سود هر معامله ای که انجام می دی مال منه. اگه بفهمم می خوای دورم بزنی، این ویدیو و تمام پرونده کثافت کاری هات رو پخش می کنم. اون وقت نه آبرویی برات می مونه، نه امپراتوری.»
بورن با صورتی پر از درد و نفرت، آب دهانش را کنار پایم انداخت.
«حرومزاده... باید همون روز توی تعمیرگاه دخلت رو می آوردم.»
اسلحه را دوباره سمت سرش گرفتم.
«بهتره دهنت رو ببندی. من هنوز به اندازه کافی ازت نگرفتم. فکر نکن نمی دونم چه بلایی سر پدرم آوردی.»
برای اولین بار رنگ صورتش کمی پرید.
ادامه دادم:
«اگه تا الان نکشتمت، فقط برای اینه که مرگ برای تو زیادی راحته. من می خوام زنده بمونی و هر روز ذره ذره له بشی. می خوام با ترس از خواب بیدار شی و با ترس بخوابی.»
چند ثانیه نگاهم کرد. بعد سرش را پایین انداخت.
گفتم:
«حالا گورت رو گم کن. بازم تا کید می کنم فکر دور زدن منو از سرت بیرون کن.»
بورن با کمک افرادش از جا بلند شد و لنگ لنگان به سمت ماشینش رفت. قبل از سوار شدن، یک بار دیگر برگشت و نگاهم کرد. نگاهش پر از درد بود، اما پشت آن درد، چیزی خطرناک تر می دیدم. کینه.
وقتی رفتند، دنیل نزدیکم آمد و گفت:
«بهم نگفته بودی قبلاً مکانیک بودی.»
چشم از جاده برنداشتم.
«داستانش طولانیه. یه وقت دیگه برات تعریف می کنم.»
بعد به محموله اشاره کرد و پرسید:
«با این جنس ها چی کار کنیم؟»
گفتم:
«می فروشیمشون. ما یکی از بزرگ ترین قاچاقچی های مواد رو به زانو درآوردیم. آب کردن این ها که دیگه کاری نداره.»
بعد از آن، سهم همه را صاف و کامل دادم
از آن به بعد، همه چیز با سرعت عجیبی رو به بالا رفت. پول ها سر وقت به حسابم می نشستند، آدم های بیشتری دورم جمع می شدند، تلفن های مهم تری به من می شد و هر جا پا می گذاشتم، به احترامم از جا بلند می شدند. شبکه ای ساخته بودم که چند سال قبل حتی تصورش را هم نمی کردم.
طبق قولی که به مادرم داده بودم، ویلیام را هم پیش خودم آوردم تا کمک دستم باشد.
چند سال اوضاع دقیقاً همان طور پیش رفت که می خواستم.
تا اینکه