به محض اینکه چشمانم را باز کردم، خودم را در تاریکی مطلق دیدم.
ضربان قلبم بالا رفت. نفس کشیدن سخت شده بود و هر بار که هوا را به ریه‌هایم می‌کشیدم، انگار چیزی راه نفسم را می‌بست.
احساس می‌کردم داخل تابوتی افتاده‌ام؛ تابوتی که زیر فشار خاک، لحظه‌به‌لحظه تنگ‌تر می‌شد. دیواره‌ها داشتند به بدنم نزدیک‌تر می‌شدند و جایی برای نفس کشیدن باقی نمی‌ماند.
دست‌هایم را تکان دادم. تقلا کردم خودم را بیرون بکشم، اما بدن نحیف و لاغرم توان زیادی نداشت. هرچه بیشتر تلاش می‌کردم، خستگی بیشتر روی بدنم می‌نشست.
خواستم فریاد بزنم.
صدایم اما آن‌قدر ضعیف بود که بعید می‌دانستم به گوش کسی برسد.
برای لحظه‌ای دست از تقلا کشیدم.
دیگر نمی‌دانستم باید چه کار کنم.
در همان لحظه، صدای مادرم را شنیدم.
صدای او در آن تاریکی، شبیه نوری بود که ناگهان از شکافی باریک وارد اتاق شده باشد.
تمام توانم را جمع کردم و با همان صدای ضعیف گفتم:
«کمک... کمکم کنید.»
صدای قدم‌هایش را شنیدم.
چند لحظه بعد، نور دوباره به چشمانم برگشت.
مادرم بالای سرم ایستاده بود. نگاهی به صورت آشفته‌ام انداخت، بعد رو به پدرم کرد و گفت:
«صد بار بهتون گفتم پتوی سنگین روی این بچه نندازید. نمی‌تونه وزنش رو تحمل کنه.»
پدرم جواب داد:
«من که از قصد این کار رو نکردم. دیدم هوا سرده، گفتم بذار دوتا پتو روش باشه.»
آن لحظه دیگر به حرف‌هایشان فکر نمی‌کردم.
فقط خوشحال بودم که دوباره می‌توانستم نفس بکشم.
پ.ن : این داستان بر اساس واقعیت می باشد.
این
