این متن را برای کسانی می‌نویسم که با بیماری‌هایی زندگی می‌کنند که شاید قرار نباشد یک روز تمام شوند.
برای کسانی که بیماری بخشی از زندگی‌شان شده است.
نه برای چند ماه.
نه برای چند سال.
شاید برای تمام عمر.
اگر تو هم یکی از آن آدم‌هایی هستی که هر روز باید با چیزی بجنگی که انتخابش نکرده‌ای، شاید این چند جمله برایت آشنا باشد.
من نمی‌خواهم بگویم «قوی باش».
نمی‌خواهم بگویم «مثبت فکر کن».
و حتی نمی‌خواهم بگویم «همه چیز درست می‌شود».
چون گاهی همه چیز درست نمی‌شود.
گاهی باید یاد بگیری با چیزی که درست نمی‌شود، زندگی کنی.
و شاید اولین قدم همین باشد.
۱. بیماری‌ات را بپذیر، اما تسلیمش نشو
پذیرش با تسلیم شدن فرق دارد.
پذیرش یعنی واقعیت را همان‌طور که هست ببینی.
اگر بیماری داری، انکار کردنش چیزی را تغییر نمی‌دهد.
اگر محدودیتی داری، فرار کردن از آن محدودیت باعث نمی‌شود ناپدید شود.
بعضی وقتا ما آن‌قدر با واقعیت می‌جنگیم که تمام انرژی‌مان را صرف جنگیدن با چیزی می‌کنیم که قابل تغییر نیست.
باید اول از همه پذیرفت تا بتوان با چیزهای دیگر رو به رو شد.
پذیرش یعنی:
«این شرایط من است. حالا ببینم با همین شرایط چه کاری از دستم برمی‌آید.»
تو مجبور نیستی بیماری‌ات را دوست داشته باشی.
فقط لازم است وجودش را بپذیری.
۲. زندگی‌ات را بر اساس نظر دیگران نساز
آدم‌ها همیشه خدا نظر می دهند.
اگر راه بروی، چیزی می‌گویند.
اگر راه نروی، چیزی می‌گویند.
اگر در خانه بمانی، چیزی می‌گویند.
اگر در حال تلاش کردن هم باشی، باز هم چیزی برای گفتن پیدا می‌کنند.
یک سری از افراد حتی بدون اینکه یک روز جای تو زندگی کرده باشند، برای زندگی‌ات نسخه می‌پیچند.
این را بدان آنها بدن تو را ندارند.
درد تو را احساس نمی‌کنند.
محدودیت‌های تو را تجربه نمی‌کنند.
و قرار نیست هزینه تصمیم‌های تو را هم بدهند.
پس به حرف دیگران گوش بده، اما فرمان زندگی‌ات را دست آنها نده.
تو باید با شرایط خودت زندگی کنی، نه با تصویری که دیگران از زندگی ایده‌آل ساخته‌اند.
۳. اگر مسیرت خراب شده، مسیر جدیدی بساز
گاهی بیماری تمام نقشه‌ای را که برای آینده کشیده بودی خراب می‌کند.
شغلی که می‌خواستی.
رابطه‌ای که تصور می‌کردی.
اینجا خیلی‌ها متوقف می‌شوند.
چون مدام به مسیر قبلی فلش بک می زنند و می‌پرسند:
«چرا دیگر نمی‌توانم همان راه را بروم؟»
شاید جواب این باشد:
چون دیگر آن آدم سابق نیستی.
پس به جای اینکه تمام عمرت را صرف برگشتن به مسیر قبلی کنی، مسیر جدیدی بساز.
اگر نمی‌توانی مثل گذشته کار کنی، روش کار کردنت را تغییر بده.
اگر نمی‌توانی مثل گذشته ورزش کنی، شکل ورزش کردنت را تغییر بده.
قرار نیست همیشه با روش‌های قدیمی با مشکلات جدید روبه‌رو شوی.
گاهی مشکل فقط این نیست که مسیر سخت شده.
گاهی مشکل از شیوه جواب دادن ما به اتفاقات است.
۴. سبک زندگی‌ات را تغییر بده و شخصیت جدیدی بساز
بیماری ممکن است تو را مجبور کند چیزهایی را در زندگی‌ات تغییر بدهی.
خواب.
غذا.
کار.
ارتباطات.
تفریح.
اهداف.
حتی تصویری که از خودت داری.
این تغییر لزوماً به معنای از دست دادن خود قبلی نیست.
گاهی یعنی ساختن نسخه‌ای تازه از خودت.
شخصیتی که شاید آرام‌تر باشد.
صبورتر باشد.
واقع‌بین‌تر باشد.
و مهم‌تر از همه، خودش را با شرایط جدیدش هماهنگ کرده باشد.
قرار نیست ثابت بمانی وقتی زندگی مدام تغییر می‌کند.
تو هم حق داری تغییر کنی.
حق داری دوباره خودت را تعریف کنی.
۵. ضلع سوم نباش
این یکی شاید سخت‌ترین بخش ماجرا باشد.
تو نمی‌توانی همه چیز را تغییر بدهی.
نمی‌توانی ذهن دیگران را کنترل کنی.
نمی‌توانی جلوی قضاوتشان را بگیری.
نمی‌توانی همه آدم‌ها را مجبور کنی تو را بفهمند.
نمی‌توانی گذشته را برگردانی.
نمی‌توانی بعضی اتفاق‌ها را پاک کنی و شرایط را تغییر بدی.
پس چرا تمام انرژی‌ات را صرف آنها می‌کنی؟
چیزی که نمی‌توانی تغییر بدهی را رها کن.
بین خودت و چیزی که نمی‌توانی تغییرش بدهی، یک فاصله ایجاد کن.
در زندگی دیگران، «ضلع سوم» نباش.
یعنی تمام وقتت را صرف این نکنی که دو نفر چه فکری درباره تو می‌کنند، جامعه چه نظری دارد، فلانی چه گفت و دیگری چه برداشت کرد.
زندگی تو آن‌قدر ارزشمند است که نباید تبدیل شود به اتاق انتظار قضاوت دیگران.
روی چیزهایی تمرکز کن که هنوز در اختیار تو هستند.
تصمیم‌هایت.
رفتارت.
نگاهت.
انتخاب‌هایت.
و قدم بعدی‌ات.
۶. تا آخرین لحظه تلاش کن، تا حسرتی باقی نماند
این به نظرم مهم‌ترین قسمت ماجرا است.
اگر قرار است روزی به آخر مسیر برسی، دوست ندارم وقتی به عقب نگاه می‌کنی، بیشتر از آنچه انجام داده‌ای، چیزهایی را ببینی که جرئت انجام دادنشان را نداشتی.
تا جایی که توان داری تلاش کن.
نه برای اینکه حتماً برنده شوی.
نه برای اینکه ثابت کنی از همه قوی‌تری.
برای اینکه وقتی روزی دیگر نتوانستی ادامه بدهی، با خودت بگویی:
«من تا جایی که توانستم تلاش کردم.»
گاهی پیروزی به معنای رسیدن به خط پایان نیست.
گاهی یعنی دوام آوردن.
و گاهی فقط یعنی اینکه اجازه ندادی شرایطت تمام چیزی باشد که از زندگی برایت باقی مانده است.
تا وقتی توان داری، تجربه کن.
بنویس.
دوست بدار.
یاد بگیر.
خلق کن.
اشتباه کن.
دوباره شروع کن.
و اگر روزی توانت کمتر شد، باز هم از همان مقدار توان باقی‌مانده استفاده کن.
قرار نیست زندگی را با معیار آدم‌های دیگر اندازه بگیری.
تو مسیر خودت را داری.
شاید این مسیر سخت‌تر باشد.
شاید بعضی قسمت‌هایش ناعادلانه باشد.
شاید حتی گاهی از آن متنفر شوی.
حق داری.
اما اگر مسیر قبلی دیگر وجود ندارد، روی خرابه‌هایش ننشین و تمام عمر به جاده‌ای که از دست رفته نگاه نکن.
یک مسیر جدید بساز.
شاید نتوانی زندگی‌ای را که می‌خواستی داشته باشی.
اما هنوز می‌توانی برای زندگی‌ای که امکانش را داری، معنا بسازی.
و شاید در نهایت، مهم‌ترین سؤال این نباشد که:
«چرا این اتفاق برای من افتاد؟»
بلکه این باشد:
«حالا که این اتفاق افتاده، من با باقی‌مانده زندگی‌ام چه می‌خواهم بکنم؟»
