
علی و سارا هفت سال بود که در آپارتمانی کوچک اما پر از خاطره زندگی میکردند.
زندگیشان پُر از مهر و آرامش بود. علی هر روز صبح ساعت شش بیدار میشد، سریع صبحانهاش را میخورد و راهی محل کار میشد؛ بعدازظهرها هم به خانه برمیگشت.
یک روز، سارا که معمولاً ساکت بود، هنگام صبحانه ناگهان گفت:
«علی، میتونی ماشین رو در اختیار من بذاری؟ خودت با تاکسی برو اداره. بعضی روزها حوصلهم سر میره، میخوام گاهی با ماشین برم خرید یا برم دیدن دوستهام.»
علی با تعجب نگاهش کرد، اما مخالفتی نکرد. از اینکه سارا میخواست بیرون برود خوشحال بود.
گفت: «حتماً عزیزم، ماشین مال خودته.»
هفتههای اول همه چیز عادی بود. اما کمکم علی متوجه شد سارا دیرتر از قبل به خانه برمیگردد؛ اول یک ساعت، بعد دو ساعت، و بعضی شبها نزدیک نیمهشب. نگرانی آرامآرام جای خودش را به شک میداد.
شبی، وقتی سارا با گونههای برافروخته و عطری غریب وارد خانه شد، علی پرسید:
«سارا جان، این همه تأخیر برای چیه؟ واقعاً کجا میری؟»
سارا مستقیم در چشمانش نگاه کرد و با آرامش گفت:
«میرم کافه. دارم بلاگری میکنم.»
چشمهای علی گرد شد.
«بلاگری؟ مگه ما چه کمبودی داریم؟ خرج خونه که با منه.»
سارا آهی کشید، انگار سالها این حرفها را در ذهنش مرور کرده باشد.
«مسئله پول نیست علی. من خودم رو پشت این چهار دیواری گم کردم. میخوام برای خودم کسی بشم.»
علی که نمیخواست جلوی رشد همسرش را بگیرد، با اکراه پذیرفت.
مدتی گذشت.
یک روز، علی تصادفی در گوشی یکی از دوستانش ویدیویی از سارا دید؛ دنیا مقابلش تیره و تار شد. سارا در ویدیو، کنار یک مرد بلاگر جوان و خوشتیپ، میخندید و شوخی میکرد. حرکاتشان بیش از حد صمیمی بود. همان شب، اولین دعوای جدیشان شکل گرفت.
علی گفت:
«این چه وضعیه سارا؟ چرا با این مردها ویدیو میسازی؟ مگه قرار نبود خودت محتوا بذاری؟»
سارا با عصبانیت پاسخ داد:
«این کار منه علی! اینطوری وایرال میشی. تو هیچی از این فضا نمیدونی.»
علی فریاد زد:
«من نمیخوام زنم با مردای غریبه ویدیو بگیره. خودت محتوا بساز.»
سارا نگاهی سرد به او انداخت و گفت:
«باشه. از این به بعد خودم تنها ویدیو میذارم، قول میدم.»
اما این قول چیزی را عوض نکرد. زندگیشان کمکم به میدان جنگ تبدیل شد. سارا غرق دنیای مجازی شده بود. از صبح تا شب با گوشی حرف میزد، ایده جمع میکرد، لباسهای تازه میخرید و خودش را برای دیده شدن آماده میکرد. علی در نگاهش فقط یک سایه بود؛ مثل یک مبلمان قدیمی گوشهی خانه.
دیگر خبری از غذای گرم مشترک نبود، نه از گپهای شبانه، نه از نگاههای پرمحبت. سارا «کسی» شده بود، اما این «کسی» شدن بهایی داشت: از دست رفتن نقش «همسر علی».
دعواها بینتیجه بود. هر گفتوگویی به جدل ختم میشد. سارا میگفت: «تو منو درک نمیکنی»، و علی فریاد میزد: «تو خانوادهت رو فراموش کردی!»
علی پیشنهاد مشاوره داد، اما سارا نپذیرفت. او در دنیایی زندگی میکرد که علی جایی در آن نداشت.
در نهایت، کلماتی که علی فکر میکرد هرگز بر زبان نخواهد آورد، در دادگاه خانواده از دهان وکیل سارا شنیده شد: «طلاق».
امروز، علی تنها در همان آپارتمان گاهی صفحهی اینستاگرام سارا را ــ که حالا صدها هزار دنبالکننده دارد ــ نگاه میکند. او همیشه میدرخشد، همیشه میخندد.
اما علی با خودش میپرسد: آیا نوری که سارا دنبالش بود، ارزش تاریکیای را داشت که پشت سرش باقی گذاشت؟
شاید سارا جواب خود را پیدا کرده باشد، اما علی هنوز در جستوجوی آن است.