ویرگول
ورودثبت نام
مهدی مهدی زاده / قوے سیاه
مهدی مهدی زاده / قوے سیاهمی‌نویسم، از تمام آنچه در من ریشه دواند و هرگز به زبان نیامد. ارتباط =09963872989
مهدی مهدی زاده / قوے سیاه
مهدی مهدی زاده / قوے سیاه
خواندن ۲ دقیقه·۴ ماه پیش

ایستگاه فرهنگسرا

بعضی عشق ها نه با سلام شروع می شوند، نه با آشنایی. فقط یک نگاه کافی است تا کسی، بی آن که حتی نامش را بدانی، آرام آرام در قلبت جا باز کند.

روی صندلی ایستگاه متروی فرهنگسرا نشسته بودم. آن سوی ریل، زنی ایستاده بود و منتظر قطار صادقیه بود.

موهای خرمایی اش روی شقیقه ریخته بود. لباس هایش آن قدر هماهنگ بود که انگار با حوصله، تک تکشان را انتخاب کرده باشد.

ساعت نقره ای قدیمی روی مچش، هر چند لحظه زیر نور ایستگاه برق می زد.

مدام به آن نگاه می کرد و با نوک کفشش ضربه های آرامی به زمین می زد. بی قرار بود، اما بی قراری اش عجیب به دل می نشست.

نمی دانم چرا، اما چشم برداشتن از او برایم سخت شده بود. انگار تمام ایستگاه، با آن همه آدم، رنگ باخته بود و فقط او مانده بود؛ زنی که هیچ چیز از او نمی دانستم، جز این که حضورش، بی دلیل، حالم را عوض کرده بود.

با خودم فکر کردم شاید کسی چشم انتظارش باشد. شاید قرار عاشقانه ای دارد. شاید وقتی به مقصد برسد، کسی با لبخند در آغوشش بگیرد. همین خیال ساده، چیزی شبیه حسادت را آرام در دلم بیدار کرد. حسادتی که هیچ حقی برایش نداشتم.

صدای قطار از دل تونل پیچید.

کیف چرمی سیاهش را برداشت و پشت خط زرد ایستاد. همان لحظه سرش را بالا آورد.

نگاه هایمان به هم گره خورد.

لبخند زد.

لبخندی کوتاه، آرام و صمیمی. از آن لبخندهایی که انگار سال هاست تو را می شناسند، بی آن که حتی یک بار همدیگر را دیده باشید.

بی اختیار لبخند زدم.

برای چند ثانیه، دلم آرزو کرد فاصله میان دو سکو از بین برود.

دلم می خواست کنارش بایستم، اسمش را بپرسم، صدایش را بشنوم .

اما قطار رسید.

درها باز شدند. او سوار شد.

پشت شیشه ایستاد. هنوز نگاهم می کرد. لبخندش آرام آرام پشت انعکاس نورها محو شد و قطار، او را با خودش برد.

آن روز، چیزی از قلبم هم با همان قطار رفت.

از آن روز به بعد، هر بار گذرم به ایستگاه فرهنگسرا می افتد، پیش از هر کاری آن سوی ریل را نگاه می کنم.

نه برای این‌که امیدی به دیدنش داشته باشم. می‌دانم شهر بزرگ‌تر از آن است که مسیرها دوباره به هم برسند.

برای این که بعضی آدم ها، حتی اگر فقط یک لبخند از خودشان به جا بگذارند، کاری می کنند که آدم تا مدت ها، هر قطاری را با امید رسیدن آن ها تماشا کند.

داستاننویسندگیداستانکعاشقانه
۰
۰
مهدی مهدی زاده / قوے سیاه
مهدی مهدی زاده / قوے سیاه
می‌نویسم، از تمام آنچه در من ریشه دواند و هرگز به زبان نیامد. ارتباط =09963872989
شاید از این پست‌ها خوشتان بیاید