
خب خب می بینم که بالاخره نوبت من شده تا حرف بزنم.
حرفهای زیادی برای گفتن دارم. ابتدا میخواستم از تنهاییها و ناگفتهها بگویم؛ از بغضهایی که پشت لبخندها پنهان شدهاند و حرفهایی که سالهاست در سینه آدمها خاک میخورند. اما کمی با خودم فکر کردم و گفتم مردم بهاندازه کافی از درد و رنج گفتهاند. بگذار این بار از لحظهها و زیباییهایی بگویم که آنقدر به حضورشان عادت کردهاید که دیگر کمتر به چشمتان میآیند.
سالهاست در زندگی شما حضور دارم. در ساعتهای پایانی شب، وقتی آخرین چراغها خاموش میشوند و جهان، خسته از هیاهوی روز، آرام میگیرد. ماه از پشت ابرها سرک میکشد، پرده کنار پنجره با نسیم به رقص درمیآید و سایه شاخهها روی دیوار میلغزد. در آن لحظهها، انگار زمان برای چند ثانیه از حرکت میایستد. نه خبری از دیروز است و نه نگرانی فردا. فقط تو میمانی و خودت.
اما حضور من به شب محدود نمیشود.
کمی پیش از طلوع، آسمان رنگ عوض میکند. تاریکی آرامآرام عقب مینشیند و نخستین پرتوهای خورشید بر بام خانهها میافتند. پرندهای آوازش را آغاز میکند و در دوردست، موجها یکی پس از دیگری به ساحل میرسند و دوباره به آغوش دریا بازمیگردند.
تماشای این رفتوآمد برایم بسیار جذاب است. گاهی با خودم فکر میکنم چرا شما انسانها از این نظم ساده درس نمیگیرید. مگر خورشید برای طلوع با کسی مسابقه میدهد؟ مگر موجها برای رسیدن به ساحل با یکدیگر رقابت میکنند؟ هرکدام مسیر خودشان را میروند و در زمان خودشان به مقصد میرسند.
شاید زیبایی زندگی هم در همین لحظههای ساده پنهان شده باشد؛ در صدای باران، بوی خاک نمخورده، فنجانی قهوه کنار پنجره و
در پیامی کوتاه از فرد مورد علاقه که بیخبر از راه میرسد.
در طول این سالها، کسانی بودهاند که در ژرفای من به حقیقت جهان نزدیک شدهاند. یکی از آنها مولانا بود. گویی میدانست پشت این همه صدا و آشفتگی، جهان دیگری هم وجود دارد؛ جهانی که برای دیدنش باید لحظهای چشم از بیرون برداشت و به درون نگریست.
آدمها گاهی چنان درگیر رسیدن میشوند که فرصت تماشای مسیر را از دست میدهند. روزها را یکی پس از دیگری پشت سر میگذارند و چشمانتظار روزی میمانند که قرار است همهچیز بهتر شود. اما زندگی فقط همان روزی نیست که به هدفهایتان رسیدهاید. زندگی گاهی در همین عصر معمولی جریان دارد؛ در پنجرهای رو به باران، در عطر یک فنجان قهوه یا حتی در سکوت یک شب طولانی.
از شما نمیخواهم رؤیاهایتان را کنار بگذارید یا دست از جستوجوی فردایی بهتر بردارید. فقط دلم میخواهد میان تمام این دویدنها، گاهی مکث کنید و به لحظههایی فرصت حضور بدهید که شاید دیگر تکرار نشوند. خودتان را اسیر کمالگرایی نکنید. قرار نیست همیشه بهترین باشید، همیشه جلوتر بروید یا برای هر ثانیه از زندگیتان هدفی تعیین کنید.
گاهی کافی است زندگی را همانطور که هست تماشا کنید؛ بیآنکه بخواهید چیزی به آن اضافه کنید یا چیزی را تغییر دهید.
و شاید شاید
زیباترین اتفاق زندگی همین باشد؛ اینکه آدم برای مدتی کوتاه، با خودش تنها بماند و دیگر از هیچچیز فرار نکند
در آخر تصمیم با شماست. من در این مسیر صرفا یک پیشنهاد دهنده هستم. زندگی خود را بر پایه حرف من نسازید.