«حمله کنید، سربازان من. به آنها رحم نکنید.»
این جمله را آن‌قدر در جنگ‌ها شنیده بودم که دیگر ترسی از مردن نداشتم.
سال‌ها بود در میدان مشغول پیکار با اهریمن بودم. هر بار چهره‌اش عوض می‌شد، اما همیشه مطمئن بودم که او را می‌شناسم.
این بار اما...
این نبرد با تمام نبردهای قبلی فرق داشت.
سپاه دشمن با تمام قوا به سوی ما می‌آمد.
سواره‌نظام و پیاده‌نظام، همچون سیلی عظیم، با سرعتی هولناک پیش می‌آمدند. زمین زیر پای اسب‌ها می‌لرزید و صدای کوبش سم‌ها با فریاد سربازان درهم می‌آمیخت.
تعداد ما آن‌قدر کم بود که امید پیروزی شبیه یک شوخی به نظر می‌رسید.
اما من آدم جا زدن نبودم.
فقط چند قدم مانده بود تا به ما برسند.
شمشیر را محکم در دست گرفتم و به سمتشان رفتم. صورتم را بی‌تفاوت نگه داشتم. نمی‌خواستم اثری از ترس در من ببینند.
بعد همه‌چیز در هم ریخت.
صدای برخورد سلاح‌ها، فریادها، دویدن‌ها از هر طرف بلند شد.
در میان آن آشوب، یکی از سرداران دشمن مقابلم قرار گرفت.
ضربه‌ای زد.
دفاع کردم.
ضربه دیگری زد.
جوابش را دادم.
مدتی همین‌طور ادامه دادیم تا اینکه برای لحظه‌ای تعادلش را از دست داد.
فرصت را غنیمت شمردم.
با پا او را به زمین زدم.
شمشیرم را بالا بردم تا آن را در سینه اش فرو ببرم.
فقط یک ضربه کافی بود.
اما درست در همان لحظه، چشمم به چشمانش افتاد.
ترسیده بود.
مکثی کردم.
با خودم گفتم او هم شاید فقط یک بازیچه باشد. درست مثل من.
شاید به او هم روزی گفته‌اند که دشمنش را بکشد، بدون آنکه حتی بداند چرا.
همین چند ثانیه کافی بود.
سربازی از راه رسید و او را نجات داد.
چند قدم عقب رفتم.
شئی تیز به کتفم خورد.
درد در تمام بدنم پیچید.
به عقب نگاه کردم.
یکی از سواران دشمن تیرش را به سمتم فرستاده بود.
دوباره به روبه‌رو برگشتم.
اما دیگر دیر شده بود.
نوک شمشیر زیر گلویم قرار داشت.
به مرد مقابلم نگاه کردم.
و درست همان‌جا چیزی را دیدم که سال‌ها دنبالش می‌گشتم.
اهریمن را.
نه در چهره او.
نه در سپاه دشمن.
بلکه در خودم.
در تمام آن سال‌هایی که بدون پرسیدن چرا، شمشیر کشیده بودم.
در تمام آدم‌هایی که دشمن نامیده بودم.
در تمام کسانی که می‌توانستم نجاتشان دهم، اما فرمان کشتنشان را پذیرفته بودم.
شمشیر بالا رفت.
چشمانم را بستم و به آن سرباز گفتم:«بزن... شاید مرگ من پایان این جنگ نباشد، اما دست‌کم دیگر شمشیرم در دست اهریمن نیست.»
