روز بعد، علی سرکار رفت.
اما فقط جسمش آنجا بود .
دفتر ثبت مراجعه کننده ها را جلو کشید. نام مرد میانسالی را که روبه رویش ایستاده بود، نوشت.
لحظه ای مکث کرد.
به اسم خیره ماند.
خودکار را برداشت وخط زد.
دوباره نوشت.
باز هم غلط.
از پشت باجه صدایی آمد.
«آقا علی، امروز اسامی باهات لج کردن؟»
نگاهش را بالا آورد. لبخندی محو گوشه لبش نشست، اما پیش از آنکه شکل بگیرد، محو شد.
چیزی نگفت.
سرش را پایین انداخت و برای بار سوم نوشت.
...
عصر، موقع خوردن چای
بی‌اختیار، فکرش به عقب رفت . خاطره همان روز دوباره جان گرفت.
آن روزی که به دفتر رئیس رفته و درخواست پول کرده بود.
⭐⭐⭐⭐⭐
«آقا... ببخشید مزاحم شدم.»
رئیس سرش را از روی برگه‌ها بلند نکرد.
« میشه یه کمکی بهم بکنید. من واقعاً الان به پول نیاز دارم. اگه میشه یه پیش‌پرداخت، یا وامی چیزی از حقوق ماه بعدم بدید ؟»
بعد، بی‌آنکه نگاهش کند، گفت:
«فکر می‌کنی اینجا خیریه‌ست؟ اگه قرار باشه به هر کسی که میاد کمک کنم، باید در این جا رو تخته کنم برم.»
علی سکوت کرد و فقط سر تکان داد.
دستگیره در را پایین کشید و بیرون رفت.
...
حالا، ماه‌ها بعد، همان جمله دوباره در سرش پیچید.
«فکر می‌کنی اینجا خیریه‌ست؟»
هر بار که تکرارش می‌کرد، انگار یک لایه از تحملش کنده می‌شد.
نگاهش، بی‌هدف، افتاد روی مانیتورهای اتاق نگهبانی.
یکی از تصویرها برفک زده بود.
دوربین ورودی پارکینگ.
چند ثانیه فقط نگاهش کرد،کمی طول کشید تا به خودش بیاید.انگار مغزش دیر متوجه شده بود.
بعد از جا بلند شد و بیرون رفت.
نردبان را آورد و کابل را چک کرد.
اتصالش شل شده بود.
جایش زد.
تصویر برگشت.
...
شب شد و علی با ذهنی خسته وارد خانه شد.
موقع خوردن شام زهره گفت :« قبض برق رو هنوز پرداخت نکردی . چند روز دیگه قطع می کنن حواست هست؟»
علی در حال تماشای تلویزیون بود.
ـــ «علی کجایی؟ شنیدی چی گفتم اصلا؟»
در آن لحظه همه چیز از کنترلش خارج شد و با عصبانیت گفت:« اصلأ متوجهی که تو چه شرایطی هستیم.
دخترمون داره می میره بعد تو به فکر پوله برقی؟»
بعد از تمام شدن حرفش غذا را نصفه نیمه رها کرد و به اتاق رفت.
زهره با چهره ای بهت زده نگاهش کرد.
تا حالا او را این طوری ندیده بود.
چیزی در چهره‌ی او فرق کرده بود؛ نه خستگی معمول، که این چند وقت به آن عادت کرده بود، بلکه یک سکوت خاص، سنگین‌تر، مثل کسی که چیزی را در خودش قفل کرده.
...
علی رو به روی پنجره روی یک صندلی چوبی نشسته بود
در خیابان، رفتگر جارو را روی آسفالت می کشید و صدای خش خش آن، سکوت شب را خط می انداخت.
فکر ها از همه طرف به او هجوم آوردند.
جمله‌ی رئیس،
صورت آتنا،
هزینه عمل.
همه با هم ادغام شده بودند، مثل رنگ‌هایی که در آب حل می‌شو
ند و دیگر مرزشان از هم مشخص نیست.
و از دل آن ابهام، یک چیز واضح بیرون زد:
تصمیمی که دیگر راه برگشت نداشت.
