
دخترک ناگهان عروسکش را محکم در آغوش گرفت و با وحشت عقب رفت.
یک لحظه دیگر به علی نگاه کرد.
بعد برگشت و با سرعت به سمت اتاقش دوید.
صدای بسته شدن در، در تمام خانه پیچید.
علی چند ثانیه همان جا خشکش زد.
نگاهش روی گاوصندوق افتاد.
با دست هایی که هنوز می لرزیدند، آن را باز کرد.
بسته های پول را یکی یکی داخل کوله اش گذاشت.
هر اسکناسی که برمی داشت، انگار سنگین تر از قبلی بود.
وقتی زیپ کیف را بست، برای آخرین بار به رئیس نگاه کرد.
بعد از پنجره بیرون رفت و سوار ماشین شد.
...
با شتاب از خیابان های خلوت عبور می کرد.
دست های علی روی فرمان می لرزید.
چند بار بی اختیار وارد خط کناری شد.
صدای بوق ممتد یک کامیون او را به خودش آورد.
چرخ ها با صدای بلندی روی آسفالت کشیده شدند.
چند دقیقه بعد، کنار اتوبان توقف کرد.
از ماشین پیاده شد.
دستانش را روی زانوهایش گذاشت و نفس نفس زد.
بطری آب را از داشبورد بیرون آورد.
مشت هایش را پر کرد و روی صورتش پاشید.
آب سرد بود، اما آتشی را که درونش شعله می کشید خاموش نمی کرد.
وقتی سرش را بالا آورد، مردی را در آینه می دید که دیگر خودش را نمی شناخت.
...
ساعت 2 به خانه رسید.
کلید را آرام در قفل چرخاند.
در که باز شد، زهره روی مبل نشسته بود.
چراغ پذیرایی هنوز روشن بود.
همین که چشمش به علی افتاد، از جا بلند شد.
«معلوم هست تا الان کجا بودی؟ داشتم از نگرانی می مردم.»
علی نگاهش را از او دزدید.
«داشتم با ماشین دور می زدم... حالم خوب نبود.»
زهره با تعجب گفت:
«تو که هیچ وقت از این کارها نمی کردی.»
چند ثانیه سکوت میانشان افتاد.
علی نفس عمیقی کشید.
«اینا رو ولش کن. یه خبر خوب دارم برات.»
ـــ«چه خبری؟»
«یه خیری پیدا شده که همه هزینه عمل آتنا رو قبول کرده.»
زهره چند لحظه فقط نگاهش کرد.
انگار معنی جمله را دیر فهمیده باشد.
بعد دستش را جلوی دهانش گرفت.
اشک از گوشه چشمش سرازیر شد.
بی اختیار علی را در آغوش گرفت.
«خدایا... شکرت...»
علی دست هایش را آرام دور شانه های زهره حلقه کرد.
اما او مثله زهره خوش حال نبود.
احساس می کرد هر قطره اشک شوق زهره، بهای سنگینی دارد که فقط خودش از آن خبر دارد.
...
صبح راهی بیمارستان شدند.
پرونده ها تکمیل شد.
فرم های رضایت نامه امضا شدند.
پرستار، آتنا را برای آماده شدن به بخش برد.
زهره زیر لب دعا می خواند.
علی روی صندلی فلزی راهرو نشست.
گوشی را از جیبش بیرون آورد تا ذهنش را از اضطراب عمل دور کند.
چشمش به یکی از کانال های خبری تلگرام افتاد.
تیتر خبر، نفسش را برید.
«قتل مردی در خانه اش، پلیس در حال بررسی جزئیات حادثه است.»
عکس رئیس، زیر تیتر خبر دیده می شد.
دست های علی شروع به لرزیدن کرد.
خبر را باز کرد.
چند خط پایین تر نوشته بود:
«به گفته نزدیکان خانواده، دختر هفت ساله مقتول پس از مشاهده صحنه قتل، دچار شوک شدید شده و از زمان حادثه تاکنون قادر به صحبت کردن نیست.»
گوشی از میان انگشتان علی سر خورد و روی زمین افتاد.
سردرد عجیبی به سراغش آمد.
فکر ها به سمتش حمله ور شدند.
او به خاطر نجات دخترش، زندگی دختر دیگری را برای همیشه تغییر داده بود ؛ و برای نخستین بار، آرزو کرد کاش آن شب، هرگز از ماشینش پیاده نمی شد.