عمل آتنا موفقیت‌آمیز بود.
رفته رفته حالش بهتر شد و رنگ دوباره به صورتش برگشت.
صدای خنده‌هایش، خانه‌ای را که ماه‌ها در سکوت فرو رفته بود، آرام آرام زنده می‌کرد.
زهره خوشحال بود و هر روز خدا را شکر می‌کرد.
اما علی...
هر روز، بیشتر از روز قبل، از خودش فاصله می‌گرفت.
...
خواب به چشمش نمی‌آمد.
هر بار که پلک‌هایش سنگین می‌شد، صحنه های آن اتفاق تکرار می شدند.
همان اتاق.
همان لکه خون.
و همان دخترک.
گاهی فقط گوشه‌ای ایستاده بود و بی‌صدا نگاهش می‌کرد.
گاهی عروسکش را در آغوش گرفته بود و آرام می‌پرسید:
«بابام کجاست؟»
علی می‌خواست جواب بدهد.
اما صدایش در گلویش خفه می‌شد.
شبی دیگر، دخترک قدمی به او نزدیک شد.
اشک روی صورتش جاری بود.
لب‌هایش می‌لرزید و با صدایی که تمام اندوه دنیا در آن جمع شده بود، گفت:
«تو بابای منو ازم گرفتی...»
علی با فریاد از خواب پرید.
تمام بدنش از عرق خیس شده بود.
...
کابوس‌ها تمام نمی‌شدند.
دیگر نمی‌دانست کجا خواب است و کجا بیداری.
گاهی صدای خنده آتنا را می‌شنید، اما چهره دختر رئیس را می‌دید.
گاهی سر سفره، دست‌هایش بی‌اختیار می‌لرزید.
گاهی ساعت‌ها کنار پنجره می‌نشست و به خیابان خیره می‌ماند.
زهره بارها پرسید:
«علی... چیزی شده؟»
اما هر بار فقط یک جمله می‌شنید:
«خسته‌ام...»
علی بیشتر از همیشه با خانواده وقت می گذراند.
شب‌ها وقتی دخترش خواب بود، آرام کنارش می‌ماند و صورتش را نگاه می‌کرد.
انگار می‌خواست تمام جزئیات چهره‌اش را به خاطر بسپارد.
...
یک شب، وقتی همه خواب بودند، علی پشت میز نشست.
کاغذ سفیدی مقابلش گذاشت.
خودکار چند بار میان انگشتانش لرزید.
بعد شروع به نوشتن کرد.
هر جمله، انگار بخشی از وجودش را روی کاغذ می‌گذاشت.
وقتی نامه تمام شد، آن را تا کرد و روی میز گذاشت.
صبح شد.
نور کم‌رنگ خورشید از پنجره وارد خانه شده بود.
زهره زودتر از همیشه از خواب بیدار شد.
خانه در سکوتی سنگین فرو رفته بود.
نگاهی به جای خالی علی انداخت.
«علی؟»
پاسخی نیامد.
به اتاق رفت.
خالی بود.
پنجره باز مانده بود و پرده آرام با باد صبحگاهی تکان می‌خورد.
نگاهش روی نامه‌ای افتاد که وسط میز قرار داشت.
دلش فرو ریخت.
با دست‌هایی لرزان، نامه را باز کرد.
روی کاغذ نوشته شده بود:
«زهره عزیز...
اگر این نامه را می‌خوانی، یعنی دیگر کنار شما نیستم.
اول از همه، من را ببخش.
ببخش که نتوانستم همسر خوبی برای تو و پدر شایسته‌ای برای آتنا باشم.
من فقط می‌خواستم دخترمان را نجات بدهم.
اما برای نجات او، زندگی یک انسان دیگر را نابود کردم.
از روزی که آن اتفاق افتاد، هر شب با عذاب وجدان خوابیدم و هر صبح با همان درد بیدار شدم.
هر شب دخترش را در خواب می‌بینم.
هر بار از من می‌پرسد:
"بابای من کجاست؟"
و من هیچ جوابی برایش ندارم.
شاید اشتباه من از خیلی قبل‌تر شروع شده بود.
از روزی که قبل از آنکه بتوانم روی پای خودم بایستم، تصمیم گرفتم تکیه‌گاه زندگی دیگری باشم.
فکر می‌کردم عشق به تنهایی می‌تواند همه چیز را درست کند.
اما حالا فهمیده‌ام بعضی تصمیم‌ها را نباید فقط با قلب گرفت.
گاهی عقل باید قبل از احساس حرف بزند.
امیدوارم روزی بتوانید مرا ببخشید.
اگر هم نتوانستید، حق با شماست.
دوستدار شما
علی»
زهره نامه را روی سینه‌اش فشرد.
اشک‌هایش بی‌صدا روی گونه‌هایش می‌لغزید.
پشت پنجره، خورشید آرام آرام بالا می‌آمد.
اما برای بعضی آدم‌ها، تاریکی با آمدن صبح تمام نمی‌شود.
