صدای قدم ها نزدیک تر شد.
علی بی اختیار از جا بلند شد.
نگاهش میان اتاق چرخید.
پشت کمد.
نه.
زیر میز.
دیده می شد.
در آخر خودش را پشت پرده ضخیم کنار پنجره پنهان کرد.
نفسش را در سینه حبس کرده بود.
دستگیره در آرام پایین رفت.
در، با صدایی کوتاه باز شد.
رئیس با چشمانی نیمه خواب آلود وارد اتاق شد.
زیر لب چیزی گفت و مستقیم سمت میز رفت.
لیوان آبی را که روی میز مانده بود برداشت و جرعه ای نوشید.
علی از پشت پرده فقط چند قدم با او فاصله داشت.
اگر دستش را دراز می کرد، می توانست شانه اش را لمس کند.
رئیس لیوان را روی میز گذاشت و خواست از اتاق بیرون برود که ناگهان صدای پیامک گوشی در فضا پیچید.
رئیس ایستاد.
آرام برگشت.
چشم هایش اتاق را کاوید.
نگاهش از روی کتابخانه گذشت.
روی گاوصندوق مکث کرد.
بعد آرام آرام به سمت پنجره قدم برداشت.
قلب علی آن قدر محکم می کوبید که حس می کرد هر لحظه صدایش از پشت پرده شنیده می شود.
یک قدم.
دو قدم.
سه قدم...
رئیس دستش را به سمت پرده دراز کرد.
پارچه را کنار زد.
برای چند ثانیه، هر دو فقط به هم خیره ماندند.
چشم های رئیس از تعجب گرد شده بود.
«...علی؟»
اسمش که از دهان رئیس بیرون آمد، انگار همه چیز فرو ریخت.
رئیس یک قدم عقب رفت، همان لحظه با صدای بلند فریاد زد:
«دزد!»
علی با سرعت به سمت او رفت و
دستش را روی دهانش گذاشت.
«دهنتو ببند و هیچی نگو.»
رئیس با تمام توان تقلا می کرد.
آرنجش را به پهلوی علی کوبید.
علی از درد خم شد، اما رهایش نکرد.
درگیری شدت گرفت.
صندلی واژگون شد.
علی دستش را به سینه او زد.
یک هل.
فقط یک هل.
رئیس تعادلش را از دست داد.
چند قدم به عقب رفت.
بعد...
سرش به گوشه میز، برخورد کرد و روی زمین افتاد.
همه چیز ساکت شد.
علی همان جا خشکش زد.
چند ثانیه طول کشید تا جرئت کند نزدیک برود.
کنار رئیس زانو زد.
«آقا...»
پاسخی نیامد.
دست لرزانش را روی شانه او گذاشت.
بدن بی حرکت بود.
رگه باریکی از خون، از پشت سرش بیرون آمد و آرام روی سرامیک سفید راه افتاد.
علی نفسش بند آمده بود.
«نه... نه...»
دستش را روی گردن رئیس گذاشت.
هیچ تپشی حس نکرد.
چشم هایش از وحشت گشاد شده بود.
ماسک روی صورتش سنگینی می کرد.
نفس کشیدن برایش سخت شده بود.
با دست های لرزان، آن را تا روی پیشانی بالا زد و با ترس هوا را به داخل ریه هایش کشید.
در همان لحظه
صدایی به گوش رسید
سرش را برگرداند.
دختر کوچکی، با عروسکی در آغوش، کنار چارچوب در ایستاده بود.
موهایش بهم ریخته بود و چشم های خواب آلودش، با ناباوری به پدر افتاده بود.
بعد نگاهش آرام روی صورت علی نشست.
چند ثانیه، هیچ کدام حرکتی نکردند.
زمان انگار از حرکت ایستاده بود.
چشم هایش از ترس پر از اشک شد.
لب هایش لرزید، اما صدایی از گلویش بیرون نیامد انگار توان حرف زدن نداشت.
در آن نگاه کوتاه، انگار تمام زندگی اش از برابر چشمانش گذشت.
او برای نجات دختر خودش آمده بود...
و حالا، دختر مرد دیگری، با وحشت به قاتل پدرش خیره شده بود.
