
علی تا سپیده دم پشت پنجره نشست.
نه خوابید، نه دعا کرد، نه حتی سعی کرد خودش را قانع کند که راه دیگری هم هست.
تصمیم، آرام آرام در ذهنش جا افتاده بود؛ مثل میخی که با هر ضربه عمیق تر در چوب فرو می رود.
بعد از پایان شیفت به سمت خانه رئیسش راه افناد.
گوشی را برداشت و خواست به زهره پیام بدهد که امشب دیرتر می آید، اما پشیمان شد.
خیابان ها خلوت بودند، فقط صدای چرخهای ماشین روی آسفالت سرد شنیده میشد. علی چند کوچه پایینتر از خانهی رئیس پارک کرد و چراغها را خاموش کرد.
چند دقیقه فقط نشست. قلبش آنقدر تند میزد که صدایش را در گوشهایش میشنید.
نگاهی به ساعت انداخت؛ یازده و چهل و پنج دقیقه بود. طبق چیزی که هفتهها زیر نظر داشت، تا پانزده دقیقه دیگر آخرین چراغ خانه هم خاموش میشد.
دست برد و ماسک را از جیبش بیرون آورد، چند ثانیه نگاهش کرد، بعد آن را روی صورتش کشید.
هوای سرد شب تا مغز استخوانش نفوذ کرد.
پاهایش سنگین شده بود.
به سمت دیوار رفت.
دستش را به لبهی دیوار گرفت. سردی سیمان زیر انگشتهایش نشست. یک لحظه مکث کرد، بعد خودش را بالا کشید.
شکمش را روی لبهی دیوار سراند و داخل باغچه پرید.
بوی خاک نمِ خورده و برگهای پوسیده پیچید توی سرش. چند ثانیه همانجا ماند، خم شده، نفسنفس میزد.
سایهی درختها روی زمین افتاده بود. از کنار دیوار، خودش را به ساختمان رساند. قلبش آنقدر تند میزد که حس میکرد هر لحظه ممکن است سینهاش بشکافد.
پنجرهی آشپزخانه نیمهباز بود. قبل از این که وارد شود دستکش هایش را دستش کرد.
همه جا در تاریکی فرو رفته بود.
فقط نور کمرنگی از راهرو میتابید. قدمهایش را آرام برمیداشت، مثل کسی که روی یخ راه میرود.
اتاق کار رئیس، طبق چیزی که یک بار از پشت پنجره دیده بود، باید ته راهرو باشد.
به آنجا رفت.
گاوصندوق کوچکی گوشهی اتاق قرار داشت. علی زانو زد، دستهایش میلرزید.
همان لحظه، صدای پایی از راهرو آمد.
---