
آن شب، وقتی شیفت علی تمام شد، برخلاف همیشه مسیر خانه را در پیش نگرفت.
ماشین رئیس چند دقیقه زودتر از در پارکینگ بیرون زده بود
علی با فاصلهای زیاد پشت سرش حرکت کرد. آنقدر دور بود که حتی اگر رئیس در آینه نگاه هم میکرد، چیزی به چشمش نمیآمد.
دستهایش روی فرمان عرق کرده بود.
چند بار با خودش گفت:
«برگرد... این کار آخر و عاقبت نداره.»
اما پایش را از روی پدال برنداشت.
ماشین رئیس وارد کوچه ای خلوت شد و مقابل خانهای ویلایی ایستاد. در آهنی آرام باز شد و ماشین داخل رفت.
علی سرعتش را کم نکرد. از کنار خانه گذشت، انگار فقط رهگذریست که مسیرش را اشتباه رفته. کمی جلوتر توقف کرد، چراغها را خاموش کرد و از آینهی بغل، خیابان پشت سرش را دید زد.
خانه، مثل بیشتر خانههای آن محله، پشت دیوارهای بلند پنهان شده بود. چراغهای حیاط روشن بودند، اما از نگهبان یا سگ خبری نبود.
چند دقیقه بعد، آرام از آنجا دور شد.
...
شب بعد، دوباره همان مسیر را رفت.
از داخل ماشین، رفتوآمد خانه را زیر نظر گرفت. چراغ طبقهی پایین حدود ساعت یازده خاموش می شد.
همه چیز را به خاطر میسپرد.
...
این کار چند شب ادامه پیدا کرد.
هر بار که رئیس از شرکت بیرون میآمد، علی چند دقیقه بعد راه میافتاد و از فاصلهای دور دنبالش میرفت.
همه چیز را خوب رصد کرده بود در حدی که می دانست ، آخرین چراغ خانه حوالی دوازده خاموش میشود.
اوضاع اصلا خوب برای علی پیش نمی رفت.
وقتی کنار آتنا مینشست و سرفههای خشک او را میشنید، چیزی در دلش میلرزید.
دست روی موهای دخترش میکشید و زیر لب میگفت:
«درست میشه عزیزم... همه چیز رو درست میکنم.»
اما خودش هم نمیدانست چگونه.
روزها میگذشت و حال آتنا آرامآرام بدتر میشد.
یک شب، زهره با حالی پریشان به او گفت:
«علی... آتنا داره لاغر میشه چی کار کنیم؟.»
علی چیزی نگفت.
حرفی برای گفتن نداشت.
آن شب، تا صبح خوابش نبرد.
هر بار که چشمهایش را میبست، دو تصویر کنار هم ظاهر میشدند.
صورت رنگپریدهی آتنا...
و خانهی رئیس.
بارها با خودش گفت:
«نه... من دزد نیستم.»
چند دقیقه بعد، صدای دیگری در ذهنش پیچید اما سمج تر.
«اگه نتونم پول عمل رو جور کنم چی میشه؟»
پاسخی نداشت.
فقط سکوت بود.
سکوتی که هر شب سنگینتر میشد، تا جایی که دیگر از صدای خودش هم بلندتر شده بود.