
صبح زود دخترشان را به بیمارستان بردند. بعد از چند ساعت انتظار و آزمایشهای مختلف، دکتر آنها را به اتاقش دعوت کرد. علی و زهره دست هم را گرفته بودند، انگار همین کار کمی از سنگینی لحظه را کم میکرد.
دکتر عینکش را جابهجا کرد و با لحنی آرام اما جدی گفت:
«دخترتون یه مشکل قلبی داره. مادرزادیه. الان وضعیت طوریه که باید هرچه زودتر عمل بشه.»
زهره صدایش لرزید.
«یعنی... این قدر خطرناکه؟»
دکتر نگاهی به پرونده انداخت.
«اگه دیر بشه، بله. ممکنه وضعیتش خیلی بد بشه.»
علی با صدایی گرفته پرسید:
«هزینهی عمل چقدر میشه آقای دکتر؟»
دکتر هزینه را گفت.
صدای تیک تیک ساعت روی دیوار اتاق، ناگهان از هر صدای دیگری بلندتر به گوشش رسید. نگاهش روی پرونده دخترش مانده بود، اما دیگر هیچ کدام از نوشته های روی کاغذ را نمی دید. فقط همان عدد، مدام در ذهنش تکرار می شد.
---
از اتاق که بیرون آمدند، هیچکدام توان حرف زدن نداشتند. راهروی بیمارستان پر از رفت و آمد بود. پرستارها با عجله از کنارشان می گذشتند، صدای گریه کودکی از اتاقی دور شنیده می شد و بوی تند مواد ضدعفونی کننده همه جا را پر کرده بود. اما برای علی و زهره، انگار تمام آنها در جایی دور گم شده بودند.
به سمت پارکینگ رفتند و سوار ماشین شدند.
علی دست هایش روی فرمان قفل شده بود. زهره و آتنا عقب نشسته بودند.
آتنا در آغوش زهره بود و صورتش را به سینه او چسبانده بود.
علی استارت زد، اما ماشین را حرکت نداد. چند ثانیه فقط به روبهرو خیره ماند.
زهره از آینه نگاهش کرد.
«علی... چیزی شده؟»
علی نفس عمیقی کشید.
«نه هیچی نیست»
پرسید:« چه طوری این پولو جور کنیم؟»
ــــ «نمی دونم
اما هر کاری که لازم باشه میکنم. نگران نباش.»
این را بیشتر برای خودش گفت تا زهره.
بعد ترمز دستی را پایین کشید و راه افتاد.
وقتی به خانه رسیدند . علی حتی یک لحظه هم ننشست. گفت میرود سری به چند نفر بزند، و بیرون زد.
اول سراغ رضا رفت، دوست دوران سربازیاش.
بعد از احوال پرسی به او گفت:« داداش می تونی یکم بهم پول قرض بدی؟ واقعا بدجوری بهش نیاز دارم. دخترمو باید عمل کنم.»
رضا با شرمندگی چای را جلویش گذاشت و گفت:
«علی جان به خدا اگه داشتم دریغ نمیکردم. خودمم تازه وام گرفتم برای مغازه، دستم بستهست.»
ــ« فدای سرت . بالاخره یه راهی پیدا می کنم.»
این را گفت و آنجا را ترک کرد.
گوشی را برداشت و به برادرش محمد زنگ زد.
بعد از گفتن ماجرا، محمد گفت:
« شرمندم. اگه یه ماه پیش بهم می گفتی شاید میتونستم کمکت کنم، ولی الان خودمم بدهکارم.»
علی با ناراحتی گفت:« ای بابا. میگم تو کسی رو نمی شناسی کمکم کنه؟»
ــ« والا چند نفر هستند. بزار یه زنگ بزنم ببینم می تونم راضیشون کنم یا نه »
« دمت گرم. پس خبر از تو. خدافظ »
بعد از این که گوشی را قطع کرد . تصمیم گرفت پیش پیش پسر عمویش امیر برود.
امیر وضع مالی بهتری نسبت به بقیه داشت. علی امیدوار بود این بار جوابش «نه» نباشد.
بعد از شنیدن ماجرا
امیر آهی کشید و با مکث گفت:
« این مبلغ زیاده. می تونم جورش کنم ولی نه به این زودی که تو میخوای.»
علی سرش را پایین انداخت. انگشت هایش را در هم گره زد و چند لحظه به فکر فرو رفت. انگار امیدی که با خودش تا آن خانه آورده بود، همان جا آرام آرام از دستش سر خورد.
بعد بلند شد و گفت: «ممنون امیرجان من برم دیگه مزاحمت نمیشم .»
از خانهی هرکدام که بیرون میآمد، سنگینی بیشتری روی دوشش حس میکرد.
روزها گذشت. علی هر جا که فکرش میرسید سر زد. از دوستان قدیمی که سالها بود ندیده بودشان، از بانک برای وام، حتی به فکر فروش ماشین هم افتاد. ولی هیچکدام کافی نبود، یا آنقدر طول میکشید که برای دخترش دیگر دیر شده بود.
آن شب، مثل شب های قبل، نوبت شیفت نگهبانی اش بود.
باد خنک شب، برگ های خشک را روی آسفالت محوطه می کشید. نور چراغ های پارکینگ، سایه های بلندی روی زمین انداخته بود و سکوت، همه جا را در بر گرفته بود. علی پشت میز نگهبانی نشسته بود، اما ذهنش کنار دخترش بود.
نزدیک نیمهشب بود که صدای بوق ماشینی از پشت در پارکینگ بلند شد، پشت سرهم و کلافه. علی از فکر بیرون پرید، مثل کسی که ناگهان از خواب کنده شود. دوربین را نگاه کرد؛ ماشین رئیسش پشت در بود.
با عجله بلند شد و به سمت در رفت. دستش کمی دیر روی ریموت نشست.
رئیس شیشه را پایین داد. صدایش تیز و بیحوصله بود.
«کجایی پس؟ نیم ساعته اینجا معطلم! مردم نگهبان دارن ما هم....»
علی خواست چیزی بگوید، اما رئیس مهلت نداد. شیشه را بالا کشید و ماشین را با سرعت به داخل راند، بیآنکه حتی نگاهی به علی بیندازد.
علی همانجا ایستاد .
چیزی در دلش فرو ریخت. نه از توهین، از یک چیز دیگر؛ از اینکه مردی که پشت آن شیشهی دودی نشسته بود، حتی برای نیم ثانیه هم به فکرش نرسیده بود که شاید علی هم آدمیست با یک زندگی، یک دختر بیمار، یک دنیا از دغدغه.
نگاهش را به ماشین دوخت و تا آخرین لحظه دنبالش کرد؛ تا جایی که در تاریکی پارکینگ گم شد و دیگر چیزی از آن دیده نمی شد.
همان لحظه، فکری که چند شب بود دور و برش میچرخید و او هر بار پسش زده بود، جلوی چشمش ایستاد.