ویرگول
ورودثبت نام
مهدی مهدی زاده / قوے سیاه
مهدی مهدی زاده / قوے سیاهمی‌نویسم، از تمام آنچه در من ریشه دواند و هرگز به زبان نیامد. ارتباط =09963872989
مهدی مهدی زاده / قوے سیاه
مهدی مهدی زاده / قوے سیاه
خواندن ۵ دقیقه·۴ ماه پیش

آخرین راه«پارت1»

ساعت 9 شده بود و زمان تعویض شیفت فرا رسید.

علی با عجله خود را به حسین رساند. نفس نفس می زد.

حسین نگاهی به علی انداخت و با کلافگی گفت:« بازم دیر کردی که. بابا یه ذره زودتر راه بیفت که این چیزا پیش نیاد.

علی لبخندی زد.

ــ« ببخشید حسین جون. یه کار خیلی مهمی برام پیش اومده بود. از این طرف هم خوردم به ترافیک برای همین دیر شد. شرمندتم داداش.»

« خوشم میاد همیشه یه دلیلی داری.

خب بیا این از ریموت . من دیگه میرم. »

همین طور که داشت در اتاق لباس هایش را عوض می کرد، ناگهان چیزی یادش آمد.

« راستی دو ساعت دیگه به اون گیاهی که کنار میزه آب بده.»

علی نگاهی به گل برگ های آن انداخت و گفت:« باشه.

پرسید

«اینو تو خریدی؟ چون تا اونجایی که من یادمه نبودش.»

حسین کیفش را برداشت و از اتاق بیرون آمد و گفت:« گل رو خانم علی نژاد آورد. گفت که من نمی تونم ازش مراقبت کنم خیلی سرم شلوغه. منم گفتم اشکالی نداره بزارش اینجا ما حواسمون هست.

علی سرش را به علامت تأیید تکان داد.

بعد از تمام شدن حرفش خداحافظی کرد و آنجا را ترک کرد. علی چند لحظه همان‌طور کنار میز ایستاد و به درِ بسته‌ی اتاق خیره ماند. بعد آهی کشید، روی صندلی نشست و دوربین‌ها را چک کرد. صفحه‌ی مانیتور روبه‌رویش ، تصویر راهروها و حیاط را نشان می‌داد. همه‌چیز مثل همیشه آرام و بی‌اتفاق به نظر می‌رسید، اما درون علی آن آرامش همیشگی وجود نداشت. از صبح چند بار دلش شور افتاده بود، بی‌آنکه خودش بداند برای چه.

نگاهش روی تصویرها می‌چرخید، اما حواسش جای دیگری بود. خستگی مثل باری سنگین روی شانه‌هایش افتاده بود. چشم‌هایش می‌سوخت و پشت گردنش درد گرفته بود. با خودش فکر کرد اگر امشب هم مثل شب‌های قبل دیر به خانه برسد، باز دخترش را خواب‌رفته می‌بیند.

چند روزی می‌شد که حتی درست‌وحسابی با او حرف نزده بود. صبح‌ها وقتی از خانه بیرون می‌زد، دختر هنوز خواب بود و شب‌ها هم وقتی برمی‌گشت، باز خواب بود. سهمش از دیدن دخترش، فقط همان چند بوسه‌ی آرام روی پیشانیِ یا گونه‌ی نرمش بود.

شیفت آن روز هم مثل همیشه کش‌دار و خسته‌کننده گذشت. عقربه‌های ساعت انگار از سر لج تکان نمی‌خوردند.

علی چند بار از جا بلند شد، در حیاط قدم زد، چایی سر کشید و دوباره می برگشت سر جایش. وقتی بالاخره ساعت پایان شیفت رسید، نفسی راحت کشید. لباسش را عوض کرد، چراغ اتاق را خاموش کرد و از ساختمان بیرون زد.

هوای بیرون خیلی سرد بود. خیابان خلوت‌تر از همیشه به نظر می‌رسید. علی یقه‌ی لباسش را بالا داد و قدم‌هایش را تند کرد. تنها چیزی که می‌خواست، رسیدن به خانه ، یک بشقاب غذا، چند دقیقه تماشای تلویزیون روی مبل و بعد خواب. خوابی عمیق و بی‌دردسر، چیزی که مدت‌ها بود مزه‌اش را نچشیده بود.

وقتی به خانه رسید، ساعت از ده گذشته بود. کلید را آرام در قفل چرخاند و وارد شد. بوی قورمه سبزی در فضای خانه پیچیده بود. صدای آرام تلویزیون از هال می‌آمد. همسرش از آشپزخانه سرک کشید و گفت:

«اومدی؟»

علی لبخند کم‌جانی زد.

«آره.»

کفش‌هایش را درآورد و وارد هال شد. نگاهش ناخودآگاه سمت اتاق دخترش رفت. در نیمه‌باز بود و چراغ اتاق خاموش. پرسید:

«خوابیده؟»

همسرش گفت:

«آره، از عصر بی‌حال بود. زود خوابش برد.»

علی اخمی کوتاه کرد، اما چیزی نگفت. رفت دست و صورتش را شست و برگشت.

زهره همسرش سفره را روی زمین انداخته بود. نشست و شروع کرد به خوردن.

زهره روبه‌رویش نشسته بود، اما مثل کسی که فکرش جای دیگری باشد، فقط غذایش را زیر و رو می‌کرد و کمتر چیزی می‌خورد.

علی میان غذا خوردن گفت:

«تو چرا نمی‌خوری؟»

زن سرش را بالا آورد.

«می‌خورم.»

نگاهش مدام به علی برمی‌گشت و دوباره می‌گریخت. انگار چیزی در دلش سنگینی می‌کرد و نمی‌دانست چطور باید آن را به زبان بیاورد. علی این را می‌فهمید، اما آن‌قدر خسته بود که دلش نمی‌خواست خودش سر حرف را باز کند.

شام که تمام شد، علی بلند شد و خودش را روی مبل انداخت. پاهایش را دراز کرد و کنترل را برداشت. همین طور که شبکه ها را رد می کرد،

زهره از آشپزخانه برایش چای آورد، گذاشت روی میز جلو مبل و خودش هم کنارش نشست.

چند لحظه سکوت میانشان ماند. سکوتی که صدای تلویزیون هم نتوانست آن را پر کند.

آخر سر زن آهسته گفت:

«علی... یه چیزی می‌خواستم بگم.»

علی نگاهش را از تلویزیون گرفت.

«چی شده؟»

زهره دست‌هایش را در هم قفل کرد.

«چند وقته حال دخترمون خوب نیست.»

علی کمی خودش را جلو کشید.

«یعنی چی؟»

ـــ«اولش فکر کردم سرما خورده. یکی دو بار سرفه کرد، گفتم چیزی نیست. ولی خوب نشد. این چند روزه زود خسته و بی‌حال میشه.

امروز ظهرم یه‌هو نفسش سنگین شد. بردمش دراز کشید، یه کم بهتر شد، بدجوری ترسیدم علی.»

علی ابروهایش را در هم کشید.

«چرا زودتر چیزی نگفتی؟»

زن با دلخوری آرامی گفت:

«کی بگم؟ صبح که تو زود می‌ری. شبم که وقتی میای، جون حرف زدن نداری. خودمم هی با خودم گفتم شاید خوب بشه.»

علی چیزی نگفت. نگاهش رفت سمت اتاق دختر. از پشت در نیمه‌باز، تاریکی اتاق پیدا بود. همان موقع صدای سرفه‌ی کوتاهی از داخل آمد. سرفه‌ای خشک و خسته. علی از جا بلند شد و آرام سمت اتاق رفت.

کنار تخت نشست. دختر زیر پتو جمع شده بود و موهایش روی بالش پخش بود. صورتش از همیشه رنگ‌پریده‌تر به نظر می‌رسید. علی دستش را روی پیشانی او گذاشت. داغ بود. نه آن‌قدر که آدم وحشت کند، اما آن‌قدر که دلش بلرزد. دختر در خواب کمی تکان خورد و زیر لب چیزی نامفهوم گفت. بعد دوباره سرفه کرد.

علی آهسته از اتاق بیرون آمد. وقتی برگشت، رنگ صورتش دیگر مثل چند دقیقه قبل نبود.

گفت:

«فردا صبح می‌بریمش دکتر.»

زن انگار منتظر شنیدن همین جمله بود، اما نگرانی از صورتش کنار نرفت.

«فکر می‌کنی چیز مهمیه؟»

علی گفت:

«نمی‌دونم. ولی باید ببینیم چشه.»

رمانداستانجناییدرامنویسندگی
۲۳
۸
مهدی مهدی زاده / قوے سیاه
مهدی مهدی زاده / قوے سیاه
می‌نویسم، از تمام آنچه در من ریشه دواند و هرگز به زبان نیامد. ارتباط =09963872989
شاید از این پست‌ها خوشتان بیاید