بانو شما تجسم یکان یکان آمال و آرزوهای فردی هستی که بر تمام زوایای کرامات انسانی اشراف کامل دارد و آنها را می شناسد و برای موانست آرزویش را داشت. چنان تکامل یافته و بی نقصی که گویا طینتتان همه از علیین است و از خاک تیره این زمین نیست؛ شما شباهت به هیچ انسانی که تاکنون دیده ام نداری، چه رسد به تیره ای از تبار آدمی.
شما تحقق تمام زیبایی هایی هستید که در کتب مقدس ادیان ابراهیمی وعده تحققش را برای سرای دگر ترسیم کرده اند. بودنت در باور نمیگنجد که ظلمت خاک و هوای این عالم، ظرف حضور شریفی چون تو نیست.
ریح کدام هوا بر تو وزیده، از آب کدام نهر نوشیده ای، از شجر کدام سرزمین تنعم گرفته ای، در کدام دامن پروریده ای، از که لغت آموخته ای که چنین بی پروا زیبایی را به سخره گرفته ای که کمیت سخن حتی در وصف چین و شکن چروک پیراهنت لنگ میزند؟
چنان از تیرگی تهی استی که التفات به تو، توجه به روشنایی هاست. عشق به تو تراز انسانیت است و دوست داشتنت محک تکامل.
اگر چنان که میگویند فردوس و دوزخ در همین عالم باشد، شما جزای تمام حسنات و من بی تو، مکافات سیئات عالمم.
بانو
جَیب پیراهنتان بهستان است و
بهشت درگاه خانه ات.
