گالیور

°

من

بزرگی رسته از ریسمانهای اسارت آدم کوتوله ها.

نقشه با من است. همراه من بیا.

قطب من، قلب عاشقانیست که خورشید بی افول حقیقت از پشت آن طلوع کرده و قطب نما، آرمانهای در گذشته بافته شده که در پیش چشمهایم است.

با من بیا،

دستت را به من بده.

من هر روز صبح، صورتم را با آبی میشویم که سالها پیش از چشمه های کوه های صدق و بی ریایی برداشته ام.

اعتماد کن،

شاید به جایی نرسیده باشم. اما از جایی هم دور نشده ام.

من از این دنیا تنها آینه ای میخواهم که من و تو را در کنار هم نشان دهد.

جاده‌ای که بشود ساعتها در آن راه پیمود و به هیچ جا نرسید.

آفتابی که دلی را نسوزاند و بادی که کلاهی را از سر نگیرد.

من از این دنیا بالاپوشی سفید و خنک و پاپوشی سبک و راهوار و بدون وصله میخواهم که پایم را نزند.

بیا برسیم.

من دلم به عطری خوش، به سلامی قوی و پشتم به آغوشی گرم میشود.

ببین

قناعت رکن دوم آیین من است. قناعتی که ریشه در آز دوست داشتنت دارد؛ ریشه در رکن اول.

زنده‌گی کن با من

کارهای پیش پا افتاده با من، تربیت فرزند با تو؛ آرزو را شوهر بده، امید را بزرگ کن.

راستی

گلفروشها به من، همه تخفیف میدهند.

روی پیشانی ام انگار نام تُ نوشته.

میای دیگه؟