دارم تمام میشوم. دیگر آن آدم سابق نخواهم شد. چیزی در درونم کشته شده. میل شدیدی به خواب دارم. انقدر مردهام که دیگر برای هیچکس نمیتوانم مرد. جسدی شدهام که راه میرود. دیگر نه میتواند دوست بدارد و نه حتی متنفر باشد، نه دلتنگ شود و نه اشتیاق چیزی را داشته باشد.
از من بدنی مانده که روحش را مثل دندان پوسیده تخلیه کردهاند. دیگر بهار برایم تفاوتی با پاییز ندارد، همچون زمینی که از توالی بیشمار کشت، دیگر توان رویانیدن هیچ بذری را در خود ندارد.
حاشیه نویسی کتاب مقدسی که پیروانش اعتقادشان را بدان از دست دادهاند. به تختهای مصلوب شدهام که امید هیچ جوانهای از آن نمیرود. ابراهیمی که فرزندش ناخلف و موسایی که چوبدستیاش را مور زده است.
من دیگر به آن عالمی که داشتم راهی ندارم. همچون پاکت نامهای پس فرستاده شده که نشانی فرستندهاش از بین رفته؛ نه مرجوع میشود نه باز.
من زندگی میکنم، مثل هر انسان دیگر. با این تفاوت که من فقط دارم سعی میکنم نابود نشوم.
گره هیچ دخیلی باز نمیشود. امیدی به باران هست؟
کاش میشد سفر کرد و این روزه را شکست.
بگو اذان را بگویند، این عطش ما را کشت.