
°
صورتش جوری از تیغ آفتابی که مستقیم روی گونه هاش نشسته بود روشن شده بود که گرمم شد و پشتم از خنکای برق چشماش که مثل شکم ماهی تازه از آب بیرون جسته می درخشید، لرزید.
روزم از سیاهی حاصل از در هم تنیدگی برگهای بسیار سبز شاخه های رقصان بید بیرون زده از روسری سفت زیر چانه گره زده و ریخته روی پیشونیش، شب شد و شبم از نور سپیدی که از روزن کوچک و سه گوش برهنگی بالای یقه تا زیر گره روسری دور گردن گره زده اش به بیرون طتق می کشید، روشن.
سیاهی ابروهایش منو یاد دوات و قلم دزفولی و کشیده نوشتن باء بسم الله انداخت و بی رنگی لبش، یاد ریختن لیوان آب آبرنگ روی فرش و معطل موندن نقاشی تکلیف شب زنگ هنر.
مانتوی اندامی سرمه ای و سبز و طلایی براقش بلندیهای جولان بود و تیرهای نگاه درست به هدف نشسته ام، یادآور انتفاضه و انقلاب سنگ.
روسری راه راه سیاه و سفیدش رو با قفس چشماش ست کرده بود و مردمک سیاه چشمش، سیاه دونه بود برای صید.
چقدر تنهایی ام را زیبا میکند تماشای راه رفتنت که خاصیت دریچه روی درب زندان همین است که بتوان از پشت آن به روشنی نگریست.