چند روزی هست که دارم به قوی بودن فکر میکنم. به اینکه به چه آدمی و با چه خصوصیاتی قوی گفته میشه. امروز که داشتم لابلای مه رانندگی میکردم، بعد از کلی فکر، جوابهای زیادی به ذهنم رسید ولی هیچکدوم از اونا قانعم نکرد.
[در فکر کردن به این دست مسائل، جوابی منو قانع می‌کنه که فقط یک نظریه صرف نباشه. من تا به ریشه اون صفت در وجودم، و همچنین برنامه ای برای نیل و ایجاد اون صفت یا ملکه اخلاقی در روحم، دست پیدا نکنم قانع و راضی نمیشم]
پس به سرم زد که بد نیست که گشتی تو اینترنت بزنم و شاخصه های یک آدم قوی رو لابلای کتابهای فلاسفه و روانشناسها پیدا کنم که وقتی رسیدم خونه یادم رفت.
الان داشتم کاغذها و یادداشتهایی که تو کیفم دارم رو مرور میکردم که به مطلب جالبی برخوردم. تفسیری از یک آیه قرآن که جواب سوال من بود؛
خدا میفرماید: «رحمت من به غضبم غلبه و سبقت دارد.»
و مرحوم آیت اله طهرانی فرمودند که: «غلبه رحمت یعنی جواب دادن و توجه به افرادی مثل ما.»
این یعنی چی؟
یعنی رفتار ما، ناسپاسی های ما و حتی اعمال خوب و حسنات ما تاثیری در شکل رفتار خدا نداره. یعنی طرز رفتار خدا با ما متاثر از طرز رفتار ما با او نیست.
خب با یه حساب سرانگشتی به این نکته می‌رسیم که اگر ما می‌تونستیم روی خدا تاثیر بگذاریم که ما از خدا قویتر بودیم.
پس سوماً بهترین خدا و قویترین خدا، خداییست که از بنده اش تاثیر نگیره.
دوما خدا رو شکر که ذات و شاکله بنیادی خدا که تبدیل و تغیّری راه بهش نداره، رحمت و مهربونیه.
و اولا اینکه قوی کسی‌ست که رفتار طرف مقابل و همچنین سایر آدمها تاثیری در شکل رفتار او، نتواند وارد کند. به عبارت دیگه وقتی رفتار کسی بتونه روی ما تاثیر بذاره، در حقیقت او توانسته ما را لگام زده و دنبال خویش بکشد.
او طبق شاکله خدا که انسانیت، کرامت، عطوفت، گذشت، مهربانی و چشم پوشی ست رفتار میکند و آنقدر قویست که با هیچ فوت و باد و گردبادی از بی اخلاقی هم اگر مواجه شد، خم نمیشود.
#قلب_سیکس‌پک_دار
قوی بودن یعنی عاقل بودن.قوی بودن یعنی عاقل بودن.
از نشونه های کمال عقل هم که مولا میفرمان، مدارای با مردمه.
#امامم_علی_علیه‌السلام
