قرار اول

من نمیدونستم تو بهشت هم آدم زندگی میکنه!

تا اینکه در خونه اش باز شد.

قبل از دیدن صورتش، من اصلا نمیدونستم با چشم میشه دید.

تاقبل از اینکه برام دست تکون بده نمیدونستم آدما چجوری نفس میکشن.

اسممو که صدا کرد تازه فهمیدم اسمم چیه.

کنارم که نشست، زمان چند ثانیه متوقف شد. همه چیز یهو ریخت به هم‌. مغزم مثل سیستم عامل به روز شده، ساعت رو پرسید، موقعیت مکانی رو محاسبه کرد، اسمم رو چک کرد و غرب و شرق و قبله اش رو پیدا کرد.

حالا داره اعضای بدنم رو شناسایی میکنه و اینکه هر کدوم چه کاری انجام میدن.

همه اینها تو چند ثانیه سامون گرفت. تا اینکه گفت: سلام.

همه چیز تو وجودم ریخت به هم؛

چشمم دست دراز میکرد بغلش کنه،

گوشم صداش رو تماشا میکرد،

دستم لبخونی میکرد.

قلبم به نگاهش گوش میکرد.

یک لحظه بهت زده شدم، چرا هیچکدوم از اعضای بدنم کار خودشونو درست انجام نمیدن؟ چرا هیچ چیز سر جای خودش نیست؟ نکنه من برای این ورژن از سیستم عامل آدمیت برنامه ریزی نشدم. ولی نه، او به وضعیت من ایرادی نگرفت؛

اون هم خودش رو سپرد به آغوش چشمام، دستاش با دستام حرف میزدن و چشماش لبخونی میکرد، چشمام با چشمام حرف میزد و صورتش که یخ کرده بود رنگ میدزدید از صورتم.

عجب آپدیت جالبیه این عاشق شدن.

گویا زندگی واقعی همین شکلیه، من تا امروز اعضای بدنم رو به کاری مشغول کرده بودم که وظیفه اصلیشون نبود.

برنامه جدید، قابلیتهای جدیدی هم داشت.

من میتونستم با پاهام پرواز کنم

با دستام شعر بخونم

و با چشمهای باز هیچ چیزی رو نبینم مگر دلم بخواد.

همه چیز خوب پیش میرفت، داشتم به طرز جدید عادت میکردم تا اینکه قدش رو کشید بالا و صورتشو نزدیک صورتم آورد و نفسش خورد تو صورتم و...

به این ورژن عاشقی آدمیت هیچ اعتباری نیست.

هنوز از همه قابلیتهای قبلی استفاده نکرده، لحظه به لحظه آپدیت میشه و قابلیتهای جدیدی به آدم اضافه میکنه.

من نمی دونستم این شهر پیاده رو داره، پیاده رو ها کنارشون جدول داره. نمیدونستم پارک داره، پارکهاش نیمکت داره. نمیدونستم قنادی ها شیرینی میفروشن.

من تا حالا کجا بودی؟

#تمام

#مداد_سیاه

#ویندوز_لاو_استوری_ادیشن