«تکون دادن زبون دو مثقالی سخت تر از حرکت کلّه دو منیه؟»
اینو هر بار که در پاسخ سوالات مادربزرگم با کله جواب میدادیم، از اون خدابیامرز می شنیدیم.
باز اون موقع فقط کله رو، اون هم برای گفتن آره یا نه تکون میدادیم. الان که ماشاالله کل بدنمون رو برای گفتن تعداد بیشماری جمله و عبارت تکون میدیم. تازه توقع داریم طرف مقابل تک تک جملات و از اون بالاتر منظور نهفته در کُنه هر واژه رو دقیق حدس بزنه و بفهمه.
خیلی خوب و قشنگ و چشم نوازه که تو فضای مجازی، کلی جمله و شعر و بیت قشنگ که برای چشم و ابرو و خال گونه و پیراهن و دامن یار گفته و سروده شده رو میشه پیدا کرد. با خوندنشون حال آدم خوب میشه. انگار یکی پیدا شده پشتت رو بخارونه. همچین دل و جیگر آدم ملموس حال میاد.
ولی یه بدی هم داره، اون هم اینکه ما تصور میکنیم عاشق فقط برای معشوقش غزلسرایی میکنه و حضرت یار دلبری. و اصلا هیچ کدورت و نغاری بینشونپیش نمیاد.
ما خوب بلدیم از ابنور اونور شعر کپی و برای یار ارسال کنیم، خوب بلدیم گل بخریم، بشینیم گل بگیم گل بشنویم و جشن بگیریم. و با حتی یک کیک کوچولو و دو تا چایی ساده، یه دونفره بی نظیر و ساده بسازیم، ولی بلدیم چجوری با هم از ناراحتی ها حرف بزنیم؟
بلدیم اگر از رفتاری از هم ناراحت شدیم در موردش حرف بزنیم؟
پیامبر فرمود: «شب اگر ظرف نشسته تو خونه بمونه فرشته وارد اون خونه نمیشه».
منظور رسول الله تابه نشُسته کتلت و بشقاب ماکارونی و لیوان دوغ نیست. منظور حضرت، دلیست که کدورتی بهش رسیده.
فرمود:« زباله رو شب تو خونه نگه ندارید، و اگر نشد بیرون ببرید، روش رو بپوشونید.».
کدورت، دلخوری و سوتفاهم آشغاله. اگه نتونستی یا فرصت نشد شب ببری از خونه بیرون (در موردش حرف بزنی) درش رو باز نذار تا هم بوی گندش خونه رو پر نکنه هم مگس (گمانه زنی های خطا) دورش جمع نشه.
روش رو بپوشون، بهش فکر نکن، با بوی گند نخواب، تا فردا با هم درموردش حرف بزنید.
تنها تفاوت ما با موجودات دیگر عالم، قدرت بیان ماست.
ما خرگوش و فیل و کلاغ و درخت عرعر نیستیم تا با حرکت گوش و دم و سر و رنگ برگ با هم حرف بزنیم.
#مداد_سیاه
هنر عشق ورزیدن در گل خریدن نیست
در آشغال دم در گذاشتن است.
