
°
خانم دادرس پرسید واسه چی اومد؟
گفتم خودش گفته برای زدن حرف آخر، برای نشون دادن راه آخر، برای دلالت به مثمر ثمرترین شیوه.
گفتم در هر مکتبی، در هر نحله ای، در هر مذهبی، روشها و اسلوب متفاوتی برای نیل به مقام انسانیت و مخلع شدن به کرامات اخلاقی و افسار زدن به نفس سرکشِ دستور دهنده به شر وجود داره، اما او آمده تا راه آخر رو ارائه کنه؛ کوتاه ترین و کارآمدترین.
پرسیدم چند نمونه از مکارم اخلاقی رو نام ببر.
گفت: خودخواه نبودن، خیرخواه بودن، انصاف داشتن، محبت داشتن، صداقت، تواضع، ایثار.
گفتم چطور میشه اینها رو در نفس بوجود آورد؟
گفت سخته، خیلی سخت. هر کدومش راه متفاوتی داره، تمرین میخواد.
گفتم عنصر مشترکی در تمام این مکارمی که نام بردی هست. میدونی چیه؟
فکر کرد و گفت نه.
گفتم: خود را ندیدن.
آدم تا فقط خودش رو میبینه، برای حفظ منافع خودش دروغ میگه، همه چیزو برای خودش میخواد، هیچکس دیگرو آدم حساب نمیکنه. خودش رو که ندید، خیرخواه میشه. ما چون «من» هستیم نمیتونیم کسی رو ببخشیم یا دوست داشته باشیم.
پرسیدم این مکارم اخلاق چی هست؟
گفت نمیدونم.
گفتم همه از اسما و صفات خداست.
گفتم هر چقدر خودت از «من» خالی بشه، خدا جاش رو پر میکنه. درست مثل عروسکهای پارچه ای، که هر چقدر بیشتر پوشال داخلش خالی بشه، بیشتر دستت داخلش فرو میره و میتونی حرکتش بدی.
پوشال ما، منیّت ماست، باید خالیش کرد تا جای خدا بیشتر درون ما باز بشه.
گفت:...
گفتم: نماز و روزه برای خالی کردن این پوشاله. اگه هنوز مکارم اخلاق نداری، یعنی تا بحال نه نماز خوندی نه روزه گرفتی.
گفت چقدر مهربون باشم؟
گفتم اندازه بزرگی خودت.
گفت چقدر مهربونی کنم؟
گفتم اندازه شعور طرف مقابلت.
پرسید مهربونی یعنی چی؟
گفتم دوست داری خدا چطوری باهات رفتار کنه؟ همونجوری با همه رفتار کن.
مهر داره تموم میشه، حواست هست؟
خدا هم دوست داره یکی همهاش باهاش حرف بزنه.
تو بیا با هم حرف بزنیم. من هم قول میدم به حرفات گوش کنم.
من
همونقدری که خدا دوستت داره،
دوستت دارم.
#میم_سیم