سر آستین

روزها دارن کوتاه میشن، شبها بلند.

قد آفتاب ظهر از موزاییکهای کنار پنجره رسیده به حاشیه قالی. چارقد سفید گلدارم که نخ نما شده رو میکشم رو سر فرش تا پلاسیده نشن نسترنها و شاه صفی هایی که تابیده اند دور گلهای انار. دوست ندارم لاکی شون پوست پیازی شه. مونده تا شاه عباسی وسط ترنج آفتاب ببینه به خودش. تا اون موقع اطلسی ها رو جمع کردم و کتون آویختم پشت شیشه ها.

شبهای آخر تابستون سرخی مغرب که میره هوا بوی جاروی آب خورده میگیره، رنگ ماهش هم به طلایی میزنه. نسیم سر صبحش خنکه، مثل نفست زیر گوشم بعد از سرکشیدن سکنجبین پرِ یخ.

کوچه پس کوچه ها، بوی دکونهای های خیابون شاهرضا میدن از کتاب دفترهای نو.

نارنگی سبز شهسوار که میاد قنج میره دلم که مهر شده. تماشاش رو دوست دارم نه خوردنش.

نارنگی های ریز و سبز و ترشِ نوبری مثل نوزاد از آب و گل در نیومده ی جدا شده از مادره. غریبی می کنه دستت که میگیریش. انگاری با باباش اومده شهر در پی درمون و دوا، پاگیر شده.

زبون نداره طفلکی درد دل کنه، نا هم نداره گریه کنه، اما همون شاخه و برگ‌های تازه روی سرش با بغض گلوگیر روضه خونی میکنه.

نارنجی نمیشه تا مادرش نیاد.

نارنجی‌هاش به کنار

پاییز،

نارنگی هاش هم غم داره.

امون از بادی که پشت بندش بارون نزنه.

شمعدونی ها رو باید جمع کنم از تو حیاط ببرم تو، گوشه ایوون بچینم؛ هوای مهر دستش کجه،

میشکونه ساقه گُلو.

دست به موهام ‌نزدم، دارن میرسن رو شونه هام. آذر که شد شاید برم خرد بزنم.

اومدنی از نادری میای؟ جوراب شلواری میخوام همرنگ دامن ترومپتی کرپ چارخونه ام. از کوچه برلن بگیر، ماتیک دارم. پارسالیه که نخریدی مونده هنوز.

کلید ننداز تو قفل در، قمری ها پر میکشن از تو حیاط. دیر به دیر میای نا‌آشنایی براشون، باهات غریبی میکنن. بزن به پشت پنجره، میام برات باز میکنم.

عطر میزنم سر آستینم،

انار برات دون‌ می کنم تا برسی.

زودی بیا، دیر نکنی تموم شه مهر

بیا نارنجی شه نارنگی دلم.