
°
جلو داشبورد یه بیام و هفتصد و چهل رو باز کرده بود ریخته بود رو زمین. کف مغازه اش دریای سیم وکانکتور و رله و بورد الکترونیکی شده بود. شتر با بارش گم میشد اون وسط. پیش خودم گفتم این بازار شامو چیجوری میخواد جمعش کنه؟
گفت: آخه این هیچی هم نداره لامصب.
گفتم: هیچی نداره و چیزی ازش سر در نمیاری؟
اشاره به هزارتوی بی سر و تهِ جلوی روش کردم و گفتم: از این سخت تره؟
گفت: دِ زبون نفهم، این بی ام و است، نیگا به این شلم شوربای بی سر و ته نکن. یه سر سیمو بگیری بزنی تو دستگاه، تهش خودش بهت سلام میکنه. اون لگن توچی؟ یه موتوره و یه اتاق.
یه آی سی نشونم داد وگفت: اینو می بینی؟ زبون این عروسکه. هفتاد تا از اینا تو دل این هیولاست. قالپاقش شل باشه هشدار میده، صندلیش که هیچ، آفتابگیرش هم برقیه، اینو بزنی تو دیاگ بدون درد و خونریزی میگه کدومیک از این سیمها قطعی داره.
اون لگن تو مغز نداره که دیاگ بزنم دردشو بفهمم، تشخیصش کار من نیست، من متخصص اینام، ببرش جای دیگه.
گفتم: روشن نمیشه احمد.
نگاه به استیصالم کرد، اهم مترش رو زمین گذاشت و یه تیکه سیم برداشت اومد بالاسر ماشین من. یه نگاه سرسری انداخت وگفت: ایناهاش. این زبون بسته دیاگ نمیخواد که. تخصصی نیگاش نکن. ساده است. خودت هم یه نگاه میکردی دردشو میفهمیدی.
یه سر سیمی که تو دستش بود رو وصل کرد به باطری و اون سر سیمو بست به سیم لختی که از دلکو زده بود بیرون و گفت برو استارت بزن.
روشن شد. گفتم چرا از اول نکردی این کارو؟
گفت: خره، من متخصص مغزم، نه دکتر گوز و حلق و بینی پیکان لکنته تو. وقتمو میگیری.
.
.
.
.
خواستم بگم؛ آدمی که دلش به یه «چطوری رفیق؟» «نیستی بابا» « لاغر شدی ها، حواست به خودت هست؟» «حالت خوبه؟» «روزت مبارک» خوشه، پیچیدگی نداره.
فهمش هم نیاز به دیاگ نداره. یه تیکه سیم میخواد، همین.