
,
بچه که بودم گمان میکردم آدم برای داشتن یک زندگی باید وقتی بزرگ شد آدم مهمی شود. گمان میکردم برای مهم شدن، یا باید دکتر شد یا مثل نویسنده ها و پروفسورها و قهرمانها و هنرمندهای صاحب سبک، مشهور و یا صاحب یک پست ذی نفوذ در یک اداره سرّی دولتی. گمانم بر این بود برای داشتن یک زندگی آرام و خوشحال باید درآمدی خوب داشت و خانه ای بزرگ و حیاط دار در یکی از محله های خوب بالای شهر و یک اتومبیل خارجی آخرین سیستم. باید غذاهای خوب خورد و لباسهای شیک پوشید و عطرهای گران قیمت زد.
بچه که بودم گمان میکردم برای قوی شدن باید مهم شد و مهم شدن یعنی همین چیزها. فکر میکردم آدم که قوی شود زیبا هم میشود، خواستنی هم میشود، خوشبخت هم میشود.
تقصیر من نبود. من بچه بودم و بچه هم دنبال چیزهای علی الظاهر زیباست هرچند بدرد نخور.
بزرگ که شدم فهمیدم وجود همه این چیزها برای مهم و قوی و خوشبخت به نظر رسیدن است، نه مهم و قوی و خوشبخت بودن.
بزرگتر که شدم فهمیدم همه اینها باید در درون خود آدم باشد تا بتواند مهم و قوی و خوشبخت باشد. خیلی ها همه اینها را دارند ولی خوشبختی را ندارند..
مثلا آدمی که در قلبش کاخ دارد، در لانه مرغ هم که زندگی کند انگار در خانه ای بزرگ و حیاط دار در یکی از محله های خوب بالای شهر زندگی میکند. آدمی که در قلبش مهم باشد، مسافرکش هم که باشد مثل رئیس دنیا ذی نفوذ و قدرتمند میشود.
کلا خوشبختی باید در قلب آدم باشد.
آدم خودش باید پیش خودش خوشبخت باشد، نه در نگاه دیگران.
مثلا من در قلبم آسمان دارم. در قفس بودم اما همیشه با تو پرواز میکردم.
#شتری_که_پنبه_دانههایش_را_در_بیداری_میخورد
من در قلبم دفتر امانات و اشیا پیدا شده دارم، خودم همیشه گمشده داشتم، اما همه شادیشان را از من می جستند.