دست خالی

.

مستاجرهای زیادی دیدم که جوری تو خونه اجاره ای زندگی میکنن که انگار اون خونه ملک طبق خودشونه. اسباب و اثاثه زیاد ‌بزرگ وحجیم و کلی خرده ریز دور خودشون جمع میکنن. انگار فکر و خیال جابجایی و جمع و جور کردن وسایل خونه، تو زندگیشون هیچ محلیاز اعراب نداره.

من هیچوقت این شکلی نبودم، فکر اینکه سر سال باید کلی خرده ریز رو جمع کنم و کارتن کنم و توی خونه جدید بازشون کنم اذیتم میکرد.

کمرم حتی با دیدن یخچالهای بزرگ و کمد و بوفه و میز و مبلمان یوقور و بزرگ درد میگرفت. واسه همین همیشه مینیمال زندگی کردم.

ناگفته نمونه از اولش مینیمال نبودم، زندگی و روزگار مینیمالم کرد. سال به سال و دوره به دوره.

مثلا یه سال تمام سی دی هام رو ریختم دور و بجاش دانلود کردم و ریختم رو گوشیم. بعدش که وسیله هام کمتر شد احساس سبکیکردم.

سال بعد کتابخونه ام رو بخشیدم و همه رو پی دی افش رو ریختم روی گوشیم. سبکتر شدم.

الان مینیمال مینیمالم

چون با این کم کردنها کلی فکر و خیال هم از مخم کم شد.

زیبا

تنها چیزی که نمیشه مینیمالش کرد قلب آدمه؛

نکاه نکن ساز ندارم، با دهنم برات آهنگ میزنم.

#به_همین_سادگی میخوامت