به‌هِشت

°

بهشت جاییه که اهالیش هر روز صبح انگار که تازه با هم آشنا شده باشن، با روی خوش و صدای بلند به هم سلام میدن و خوش آمد گویی میکنن.

اهالی بهشت، همین که ساکن بهشت هستن رو، برای شناخت هم کافی می‌دونن. خب اونجا دیگه مهم نیست روی زمین چی بودی و کی بودی، با کی بودی و به چی و چجوری فکر میکردی. هر راهی که رو زمین رفتی معلومه درست بوده که حالا اینجایی.

بهشت جاییه که کوچه هاش همه کوچه باغ و دیواراش همه کاهگلیه. و عصر به عصر که آفتاب میره نفری یه شیلنگ به آدم میدن تا رو دیوارا آب بپّاشه‌. بهشت همه خونه ها حیاط داره و تک تک اتاقاش طاقچه. همه طاقچه ها هم آفتابگیر. میتونی رو همه‌شون هر گلدونی که دلت میخواد بذاری.

تو بهشت هویج هم میکارن تا مهمون که واست میاد بتونی بهش هویج بستنی تعارف کنی.

خوبی بهشت اینه که صنعتی نشده تا بخوای همه چی رو آماده بخری، خودت باید توت فرنگی بخری و تاجش رو بکنی و بخوابونی تو شیکر تا آب بندازه و مربا درست کنی‌. بِه هم همینطور.

تازه شم تنور نونوایی‌هاش همه بوی نفت میده.

یه کوچه هم داره پر از دختربچه تا بری سربه سرشون بذاری و لجشون رو در بیاری و بخندی.

بهشت هر روز صبحش، سر صبح عید فطره. یه صبونه مفصل بعد از سی روز که صبونه نخوردی. یَک حالی میده وقتی همه دارن میرن نماز تو بری نونوایی و بعدش بری لبنیاتی خامه سنتی بخری.

فقط نمیدونم تو بهشت میذارن سماور راه بندازی یا نه. فکر کنم اونجا هم برای اینکه کارت راه بیفته باید بعضی جاها یه آشنایی چیزی داشته باشی. مثلا یه کسی رو تو جهنم داشته باشی تا بری پیشش ذغال بگیری واسه سماور یا آب جوش واسه حموم.

خلاصه از قدیم گفتن؛ دنیا مزرعه آخرته. یعنی اونجا فرصتی برای کشت نیست اونجا فصل برداشته. یعنی اونجا دیگه نمیتونی آشنا ماشنا جور کنی، از همینجا باید به فکر باشی. تو همین دنیا تا وقت هست یکی دو تا اهل جهنم واسه خودتون جور کنید تا اونجا به مشکل بر نخورین، از ما گفتن.

اگه قول میدین از مربای توت فرنگی و به و هویج بستنی و نوار جدید ابی واسه منم بیارین، منم قول میدم ذغال و آبجوشتون رو ردیف کنم.

.

.

.

بهشت جای آدماییه که اینجا، بودنشون واسه مردم بهشته.