ویرگول
ورودثبت نام
مداد سیاه
مداد سیاهمتیو کاتبرت، پدرخوانده آنه همکلاسی آنت و لوسین همسایه مجید و بی‌بی پادکست هفت چنار
مداد سیاه
مداد سیاه
خواندن ۲ دقیقه·۶ سال پیش

با من باش

°

کمی با من حرف بزن.

به اندازه زمانی که صرف تکاندن غبار از پایین دامن پیراهن بلندت می کنی.

به اندازه زمانی که صرف عوض کردن آب تنگ ماهی های قرمز مانده از هفت سینت می کنی.


راه دوری نمیرود اگر هر از گاهی آنی نگاهم کنی

نه طولانی، تنها به اندازه زمانی که به عقربه های ساعت مچی ات نگاه می اندازی.

یا به اندازه زمانی که از چشمی در به بیرون نگاه میکنی.


دستم را بگیر

از خیابانهایی که راکبانش برای عبور وقتگیر پیاده ای کهن سال تامل نمی کنند، با حوصله عبورم ده.


جمعم کن، پراکندگی ام را چاره کن،

مثل جمع کردن خرده نان های صبحانه از زیرسفره ای پارچه ای گلدارت که روزی گنجشکهایشان میکنی.


فکر کن به من

مثل چهار حرفیِ سه افقی که هیچ حرفش در نیامده،

قدر یک چشم بر هم زدن.

بگذار من هم بوی تو را بگیرم.


از به خاطر آوری ام لذت ببر

مثل شکسته خواندن شعر آخر کتاب فارسی دبستان.


ترجیحم بده

مثل حبه نباتهای فله زعفرانی که بجای قند، چای عصرانه ات را شیرین میکنند.


سراغم را بگیر

کنج به کنج و گوشه به گوشه خانه

مثل لنگه گمشده گوشواره بدلی ات که دوستشان داشتی.


پی ام را بگیر

مثل کاسه سوپ خوری سفالی ات که پیش همسایه جامانده بود.


پیدایم کن

مثل جهت قبله در خانه نو.


رویت را از من نگیر

مثل وقتهایی که به نماز می ایستی.


انتظار رسیدنم را بکش

مثل ساعت افطار.


من

روی شعله ام، همم بزن

غافل شوی ته گرفته ام.

من

از راه های دور آمده ام، پیاده.

قدر یک شب ماندن، پناهم ده.

شبی که دو روز تمام طول بکشد. دو روزی که عمر آدمیزاد است.

در آن یک شب نوازشم کن. خوابم اگر برد، سرم را روی بالشتی بگذار که به آن تکیه می دهی. رویم را چارقد گلداری بکش که گزمه ها از سرت کشیده بودند.

و به مثابه روزهای کودکی، برای اینکه در شلوغی بازار گم نشوم، تاکید کن که دستت را رها نکنم.

نگو دوستت دارم

آن را میدانم

بگو مال منی، بگو مال تو ام.


راستی گیلاسها را کی مربا میکنی؟

چشمهایت،

آنها که آویزه گوشم شده را.


عاشقانهشعر سپید
۷
۰
مداد سیاه
مداد سیاه
متیو کاتبرت، پدرخوانده آنه همکلاسی آنت و لوسین همسایه مجید و بی‌بی پادکست هفت چنار
شاید از این پست‌ها خوشتان بیاید