ویرگول
ورودثبت نام
مداد سیاه
مداد سیاهمتیو کاتبرت، پدرخوانده آنه همکلاسی آنت و لوسین همسایه مجید و بی‌بی پادکست هفت چنار
مداد سیاه
مداد سیاه
خواندن ۲ دقیقه·۶ سال پیش

باهام حرف بزن

°

عزیزه

امروز نزدیک غروب قاصدکی خبر آورد که قطره اشکی در کنار چشم سمت قلبتان غلطیده و به بالای لب نرسیده، مطار طیاره های لبهای ما، گونه تان، قورتش داده. درست مثل کاری که انگشتهایتان با اشکهای ما میکند.


حضرت سپیدار

من دستهایم را روی گونه هایتان گذاشته ام تا اشکهایتان را بزداید.

حضرت مامن

غمتان را پنهان نکنید.


حضرت اندوه

شما هر چند کم حرف، اما چشمهایتان پر گوست.

حضرت ترجمان

گوشهای چشم ما نیز تیزند.


حضرت شانه های پناه گریه

ما با درد بیگانه نیستیم. مطلعیم برای درد پیشانی نود دلیل شناخته شده وجود دارد. این را هم میدانیم که وزش باد در لابلای گندمزار باران خورده، شاید کاکل گندمها را پریشان کند، اما خواب کشاورز را خیر.

حضرت توحید

خواب آشفته دیدم.


حضرت نان

کاش می توانستم دوستت دارم‌هایم را بریسم و با آن شمد ببافم تا شبها رو اندازتان کنید و ببینید چه اندازه گرم است.

کاش می‌توانستم آنرا مثل مرکب چینی بسایم و به سوده اش آب زنم تا مشق کنید و ببینید که چه اندازه پر رنگ و با دوام است.

کاش می‌توانستم کنار هم بچینمشان و سنگفرش کوچه های خلوت و باریک آشتی کنانشان کنم تا حس کنید چه اندازه زیر پا را محکم میکنند.

کاش می‌توانستم دانه های سرخش را بفشرم و عصیرش را بگیرم تا بنوشید و ببینید چقدر خون ساز و مفرح و ابتهاج آور است.

کاش گلبرگ داشت و رنگ میداد به کلافهای پشمی که با آن گبه می‌بافند تا ادراک کنید چقدر اصیل و خواستنی است.

کاش چشمک میزد و شبها در انتهای دب اکبر می نشست تا یقین کنید واقعا رهگشاست.

کاش میشد روغن دانه هایش را گرفت و طره موهایتان را با آن آغشته ساخت تا همگان ببینند تا کجا زیبایتان میکند.


حضرت نور، حضرت یاس، حضرت سرخ

شانه های من به اندازه یال قله سپیداری وجود مبارکتان پهن و گشاده نیست، اما به اندازه دهلیز قلب منورتان امن هست.


عزیزه جان

من

خوشه های گندمِ آبی‌ِ بودنم را زیر کشت دیم بارانهای موسمی شما برده ام،

قدری التفات کنید.


داستانکعاشقانه
۸
۱
مداد سیاه
مداد سیاه
متیو کاتبرت، پدرخوانده آنه همکلاسی آنت و لوسین همسایه مجید و بی‌بی پادکست هفت چنار
شاید از این پست‌ها خوشتان بیاید