شیرین شاه‌پرک تنهایی من
صدایت، وقتی حرف میزنی زیباست مثل نقاشیهای از خط بیرون نزده و وقتی آواز میخوانی مثل پریدن آب انار در چشم، شیرین.
چشمهایت مثل نامی با اصالت و کهن که در هیچ زبانی معادل نداشته باشد، بی مثال زیباست.
من چشمهایت را جایی دیده‌ام که یادم نیست کجا ولی از آنروز، آنها را همه جا دارم می‌بینم.
و در نگاهت سگی هست که صاحبش را نمی شناسد، مثل بازارهای هرات.
خط‌های کنج لبت مثل سرمشقهای اول دبستان تکرار بی تکرار زیبایی‌ست.
تنت دنج است. میشود وقتهایی که دلت گم شدن میخواهد آنجا پناه برد. میشود همه چیزهایی که برای زنده ماندن بدانها نیاز داری بجز اسمت را با خود برداشت و بدانجا گریخت. مثل زیرزمین‌های امنی که زنان فرانسوی با کودکان شیرخوار خود از ترس نازیها آنجا پنهان می‌شدند. یا آب انبارها و سردابهای خنک خانه‌های کاشان برای قیلوله بعد از صلاة ظهر.
موهایت رو هیچگاه ندیده‌ام، اما تصوری که دارم این است که صاف و لخت و خرماییست، از آن جنس موهایی که اگر دست به رویشان بکشی، دستانت مثل ضریح عطر خورده خوشبو میشوند و اگر در آفتاب بایستی مثل شکم ماهی می‌درخشند. لختی شان به گونه ایست که اصلا نیازی به شانه کشیدن ندارند، بجز برخی مواقع آن هم برای شب بخیر گفتن به شانه و عاقبت بخیری طلبیدن برای آینه.
تصور دیگرم این است که اگر چتری موهایت از بالای پیشانی مثل کبوتری که لب هره پنجره نشسته و گردن میکشد تا از آبشخور پایین ناودان آب بنوشد، روی صورتت بریزد، تا چانه ات میرسد و تو اصلا کاری به کارش نداری تا خودش سیراب که شد برود، البته اگر سرگرم دانه های درشت گندم روی گونه هایت نشود.
تصورم این است که با کشی آبی آسمانی رنگ یا صورتی رنگ رو باخته آنها را پشت سرت مهار میکنی تا طاغی نشوند. مثل ارتشی شورشی که پادشاه، سالار سپاهش را از ترس کودتا خلع درجه کرده باشد.
چقدر موهای لخت شوخ است.
دست‌هایت گویی کارشان نان از تنور بیرون کشیدن است، کشیده اند و گرم. و لبهایت همچو ثور مأمن پیامبران؛ کلماتی که تا خال کنج لبت هست حرفی برای گفتن و تا خم به ابرویت هست آیتی برای اعجاز ندارند.
تماشای تو چنان شیرین است که انگار زاده سمرقند باشی و بزرگ شده قندهار.
سایه ات روی زمین، فوتوگراف مونوکروم بهشت است، عکسی سیاه و سفید از بهشت، تاراج نشده مثل طهران قدیم.
بانو
خوش به حال میخکهای تک‌رنگ چلوار رختخوابت که هر صبح، لاله های مزار شریف میشوند.
بانو
غم بخش اعظم سراغم را گرفته،
کمی مانده
آنرا هم تو بگیر
