آینه

°

ابرها رو دوست دارم، خصوصا اونایی که اوایل بهار و تمام پاییز توی آسمونن و به خاکستری تیره و سیاهی میزنن بس که دستاشون پره از طراوت و برکتی که سخاوتمندانه و بی چشمداشت میخوان بریزن روی سر زمینِ محتاج.

دریاها رو دوست دارم. خصوصا اونایی که در مناطق حاره ای هستن و هواشون همیشه شرجیه و بالای سرشون پر از ابره. عمقشون انقدر زیاده که موجهای سهمگین دارن و آبشون به سبزی میزنه.

کوچولو بودم که فهمیدم ابرها، همون دریاهای روی زمین هستن که آبشون بخار شده و رفته تو آسمون. بعد ابرها که پر و لبریز بشن، بارون میشن و آبی که زمین به آسمون داده رو دوباره پس میدن به زمین.

نه زمین سر آسمون منتی داره، نه آسمون سر زمین.

حقیقت اینه که زمین اگه دریا نداشت، آسمون هم ابر نداشت.

عشق شبیه بارونه. باید بدی تا بگیری، باید بگیری تا بتونی بدی.

آسمون و زمین آینه همند.

آسمون روی سر کویر هم بارش داره، اما چون عطاش بدون عنایت از سمت کویره، زود دلشو بر میداره و میره.

آسمون بدون توجه زمین می‌میره،

زمین بدون توجه آسمون.