اولین‌ها همیشه سخت‌ترند. یه آداب و ترتیبی باید بجویی برای اجرا و سرهم‌کردنش. ولی خب چی بهتر از ساده‌ترین‌ها که زیباترین‌اند؟! پس ساده و زیبا به نام سلام!
عه چی شد؟ جناب ویرگول می‌فرمان که درست است که ساده، زیباست اما بکوش که زیبایی در نگاه تو باشد؛ چَـــرا؟ چون توی همین فاصلهٔ انتشار این پست عرضه داشتن به خدمت منوّرم که: کوتاه است، مشتی. جونِ شما حالا که تا اینجه اومدی، عمراً بذارم کمتر از ۱۵۰ کلمه مارو مستفیض‌نکرده، بزنی روی دکمه انتشار و خلاص.
مایَم فرموده باشیم: اوکی حله. فقط به‌قول استاد یاس -اعظم الله اصواتُه- «از چی برات بگم؟»
بذار از همین قضیه برم بالای منبر. می‌گن حرف رایگان کنتور نمی‌ندازه. ولی القصه، جناب ویرگول این حد تعیین‌کردن واسه تعداد کلمه، یعنی آب‌بستن به متن، یعنی شروع ابتذال و روده‌درازی. ما که سر و ته‌هش رو با یه موعظه جمع کردیم ولی همیشه چرخ گردی ویرگولت به این مراد نمی‌چرخه ها، مشتی! بگذر از این تبصرهٔ باطل.
علی ایّ حال، بسم‌الله.
