حالا ما میگیم در عصر مدرنیته، ما سیبل بمباران اطلاعاتی قرار گرفتیم ولی واقعیتش اینه که بخش عمدهٔ این دریافتیها، اطلاعات نیست، بلکه داده است.
اطلاعات، دادهای هست که پرداخته و طبقهبندی شده باشه ولی داده صرفاً دانستهها و فرضیات خامه.
چرا میگیم داده است و اطلاعات نیست؟ چون درصد بالایی از موج ورودیها، صرفاً نظرات شخصی افراد، گروهها و رسانههاست. گزارهٔ منطقی نیست، نتیجهگیری برخاسته از یک تحقیق نیست، آزمایششده و سنجیده نیست، درستی و نادرستیش بررسی نشده.
صرفاً به واسطهٔ فرصتی که توسط بستر اینترنت فراهم شده، زمینهٔ ابراز و بیان پیدا کرده. و رویاروی خیل عظیم منابع علمی و پژوهشی و منطق، قد علم کرده.
بشر امروز دیگه نیازی به علم و علامهشدن در یک زمینه احساس نمیکنه. چون با جمعآوری و پیگیری و - با عرض معذرت- نشخوار کردن و انتقال همین دادهها و نظرات، نیاز به دیدهشدن و ابراز وجود رو ارضا میکنه.
شاید بشه گفت مهمترین دلیل بیتابی و گمگشتگی انسان معاصر هم همین باشه. بیرون خودش رو نگاه میکنه که افراد با کمترین هزینه به محبوبیت و جایگاه میرسند و اویی که به یک حوزه تخصص و مهارت پیدا کرده رو بهطرفی وانهادند و حتی بیفایده میشمرند و زیر سوال میبرند.
دنیای پسامدرنیته، دنیای هولناکیه که در قدم اول هویت و معنای انسان رو گرفته. و اینکه کِی و چطور میخواد این رو حل کنه؟ الله اعلم.